Privéles

Het is nog steeds vakantie. Ik ben naar de Dordogne geweest. Daarover een volgende keer. Vòòr de vakantie hoorde ik dat er een jong was geboren bij de zeeleeuwen.

Ricky, het jong van elf maanden geleden, had nu dus een zusje, Lizzie. Op de duikplank lag een heel klein zeeleeuwtje met de oogjes al open. Pas na ongeveer tien dagen gaat ze voorzichtig onder moeders toezicht te water. Dus gauw weer naar Artis. Lizzie lag lekker te soezen aan de rand van het bad. Ze viel bijna in het water. Het was bijna half twaalf, etenstijd voor de zeeleeuwen. Hongerig zwommen ze door het water. Een reiger stond ook al klaar, "wie weet krijg ik ook een vis'. Ricky, de grote broer van Lizzie, zwom dapper mee, hij heeft te lang bij zijn moeder gedronken, en is daardoor nog niet flink genoeg om voor zijn eigen eten te zorgen. Vlak voordat zijn zusje werd geboren, liet zijn moeder weten dat hij nu maar eens aan de vis moest. Zeven maanden zogen is normaal. Tien maanden is wel erg lang.

Ricky vond de haringen te groot, ook in kleine mootjes gehakte stukjes haring bevielen hem niet. De verzorger nam wat zilveren sprotjes voor hem mee. Dat hielp. Maar ook daar was de grote zeeleeuw hem vaak te snel af. Als de emmer bijna leeg is, worden alle zeeleeuwen weggestuurd in een zijbad, hekje dicht. Dan begint de privéles voor Ricky. De verzorger gooit sprotjes in alle hoeken van het bassin en Ricky racet er naar toe. Dan het springen. De verzorger zit op de duikplank en houdt een sprotje in de lucht. Ricky neemt een aanloop en springt, krijgt zijn visje en klapt met zijn flippers. De verzorger gaat op een steen zitten en fluit op zijn vingers en Ricky moet achter hem gaan zitten. Zo krijgt hij steeds een beloning en leert het steeds beter. Hij geeft de verzorger ook een kusje.

Zijn kleine zusje Lizzie zag ik ook zwemmen. Als alles op is wuift de verzorger en Ricky slaat met zijn flippers op het water. De andere zeeleeuwen komen terug en Lizzie zwemt naar haar moeder als een dolfijn zo vlug.