Vrouw zoekt vrouw

Switch. Regie: Blake Edwards. Met: Ellen Barkin, Jimmy Smits, Perry King. In 16 theaters.

De komedies van Blake Edwards onderscheiden zich in het algemeen van het gemiddelde maakwerk door hun elegante vulgariteit: als zijn leermeester Billy Wilder (of diens voorbeeld, Ernst Lubitsch) in deze tijd films gemaakt hadden, zouden ze misschien ongehinderd door censuur ook wel zo ver hebben durven gaan in het openlijk bespotten van seks en de dood, om maar twee van Edwards' favoriete onderwerpen te noemen. Ook mannen- en vrouwenrollen interesseren Edwards bovenmatig, getuige bij voorbeeld Victor-Victoria, waarin Julie Andrews verkleed als man door het leven ging. Switch gaat nog net een stukje verder: de reclameman en versierder Perry King wordt aan het begin van de film vermoord door drie versmade minnaressen, komt voor de hemelpoort, waar God (met een mannelijke en een vrouwelijke stem) hem opdraagt nog even naar de aarde terug te keren om een enkele vrouw te vinden die om hem geeft. Om de opdracht wat lastiger te maken, krijgt hij echter de gedaante van een beeldschone vrouw.

Het thema van de terugkeer van een net gestorvene die de balans moet opmaken, is een oude Hollywoodtruc. In Capra's It's A Wonderful Life mocht James Stewart alvorens van de brug te springen eerst samen met een engel ontdekken dat hij eigenlijk onmisbaar was in zijn gezin en stadje. Edwards draaide het gegeven om: tot zijn-haar ontzetting merkt de held van Switch dat een ieder die ooit aardig tegen hem deed in werkelijkheid zijn bloed wel drinken kon.

Het aardigste aan Switch is de vertolking van de hoofdrol door Ellen Barkin, die loopt, zit (wijdbeens meestal), praat, drinkt, vecht en denkt als een macho van de meest verschrikkelijke soort. Zijn-haar impuls om andere vrouwen te versieren wedijvert met de nog net iets sterkere angst voor homoseksualiteit. Het is een bravoure-rol, die soms geschreven is op wat gemakkelijke komische effecten, maar Barkin geeft er een fraaie, regelmatig vertederende invulling aan. Maar de problemen die Edwards signaleert doen een beetje ranzig aan: zo karikaturaal als hij mannen en vrouwen schetst, ken ik er geen een. Hij zaagt van dik hout planken en choqueert graag omdat hij denkt dat je daarmee de waarheid geforceerd onthullen kunt. Lubitsch en Wilder wisten wel beter.