Portret Chirac siert stadhuis van 8ste arrondissement; Oud-generaal bedriegt oog

Als Francois Mitterrand terugkeert van de luchthaven Charles de Gaulle ten noorden van Parijs rijdt de presidentiele autokaravaan vaak via de boulevard Malesherbes naar het Elysee, de ambtswoning van het Franse staatshoofd.

Op nummer 52, links voor wie uit het noorden komt, bevindt zich het stadhuis van het achtste arrondissement. Een blind raam naast de ingang van de mairie vertoont een vrolijk schilderij: Jacques Chirac, de burgemeester van Parijs, schuift een fel rood gordijn opzij en lacht met fraaie witte tanden naar de voorbijgangers. Deze politieke knipoog is aangebracht op verzoek van de burgemeester van het achtste arrondissement, Francois Lebel, een partijgenoot van Chirac. De auteur van dit fresco is een gepensioneerde generaal, Pierre Gallois, een ware specialist in trompe-l'oeil.

Gallois' eigen Parijse appartement is er vol van: valse deuren op echte deuren, een aantrekkelijk ogend zwembad waar juist iemand in duikt, valse nissen met kleren en muziekinstrumenten. De illusionist Gallois is ook graag zijn buren van dienst. Een grijze blinde muur waarop de bewoners van het appartementengebouw tot hun verdriet uitzagen, voorzag hij van ramen, en op elke etage schilderde hij 'verzoeknummers' van zijn medebewoners.

Zijn bovenbuurman die de wens te kennen gaf “iets aangenaams te kunnen zien als ik het raam open”, werd bedacht met een afbeelding van Marilyn Monroe. De Libanese familie op de tweede etage kijkt uit op een oosterse vrouw die nauwelijks zichtbaar is achter een vitrage.

De liefde voor trompe-l'oeil ontwikkelde Pierre Gallois nadat hij in de dertiger jaren architectuur studeerde aan de Academie des Beaux Arts. In 1936, toen het geluid van de nazi-laarzen aan de overzijde van de Rijn steeds duidelijker in Frankrijk doordrong, meldde Gallois zich, min of meer onder druk van zijn ouders, bij de Franse luchtmacht. Nadat Hitlers troepen Frankrijk hadden verslagen, week hij uit naar Londen en werd hij piloot bij de Royal Air Force.

Op de vliegbasis Ellington hadden de Franse officieren de beschikking over een hal waarvan de ramen waren geblindeerd met zwart kartonnen platen als onderdeel van de black-out ter bescherming tegen Duitse luchtaanvallen. Captain Pierre Gallois vloog 's nachts bommenwerpers en beoefende overdag het trompe-l'oeil. Hij beschilderde het karton met beroemde Parijse stadsgezichten, zoals de Notre Dame en de Champs Elysees, bijgestaan door zijn collega's die aanwijzingen gaven over details in het straatbeeld.

Na de oorlog was het te laat om naar de Schone Kunsten terug te keren. Gallois bleef bij de luchtmacht en maakte naam met pleidooien voor een eigen Franse atoombom. In 1954 besloot de Franse regering tot de produktie van dit wapen en Gallois ontwikkelde zich tot een van de belangrijkste Franse nucleaire strategen. Tot aan zijn pensionering als generaal van l'Armee de l'air bleef hij verantwoordelijk voor de uitvoering van het Franse nucleaire programma.

Gallois schreef talrijke boeken over geopolitiek en strategie en doceerde tot zijn pensionering, in 1981, aan een militaire academie.

Zijn liefde voor het bedrieglijke perspectief bleef onverminderd groot, ook in militaire zin.

Enkele weken na afloop van operatie 'Desert Storm' bezocht Gallois langdurig Irak. De specialist van het trompe-l'oeil werkt nu aan een boek over de Golfoorlog dat in september zal verschijnen onder de titel De oorlog die niet gevoerd had moeten worden. Foto: Trompe-l'oeil met burgemeester Chirac van Parijs