ZWERVER: GEEN VLECHTJES OF ROLEX

Volleyballer Ron Zwerver zal na de Olympische Spelen van Barcelona in de enerverende Italiaanse competitie uitkomen. De 24-jarige Amsterdammer staat in de belangstelling van alle clubs uit de Serie A. Hij zal in januari zijn keuze voor een van de topploegen bekendmaken. Zwerver speelde het afgelopen weekeinde met de nationale ploeg in Milaan in de finale van de World League. Hij trof er een zeer uitbundige sfeer aan in een zaal die twee dagen met meer dan 12.000 toeschouwers was gevuld.

Ron Zwerver noemt de opgedane ervaringen bij de World League-finale “een onderdeel van mijn leerschool”. De 2.00 meter lange aanvaller verbaasde zich over het enorme chauvinisme van de volleybalfans in Milaan, maar schrok eigenlijk vooral van de houding van de Italiaanse spelers. Hij vond de Azzurri, op aanvoerder Lucchetta na, geen repect hebben voor “de atleten” aan de andere kant van het net. “De sfeer was opgefokt, op het absurde af”, oordeelt Zwerver. “Daar ben ik een beetje teleurgesteld over.”

De vlam sloeg bij de Italiaanse volleyballers tijdens de halve finale tegen de Nederland in de pan na een actie van Marko Klok. De nieuwste aanwinst van Oranje blokte een aanval van de fameuze Lorenzo Bernardi af en vierde daarna zijn succesje nogal uitbundig. Dat zinde de Italianen niet en er werden dreigende vingers naar de Nederlanders opgestoken. En er werd gescholden. Zwerver: “Voor Klokkie met amper tien interlands achter zijn naam is zo'n actie geweldig. Dan is Klok dus blij. En daar moet zo'n Bernardi, de wereldkampioen, met een salaris van anderhalf miljoen gulden per jaar en een enorme ervaring dan gewoon tegenkunnen.”

De boosheid van de Azzurri duurde tot na de wedstrijd en zelfs tot de volgende morgen. Bij de lift in het spelershotel kreeg Klok nog even met de elleboog een por in zijn maag van de blijkbaar erg gekwetste Bernardi. Zwerver: “Hoe oud ben je, man? Dit is toch heel triest, he.” De Nederlander verbaasde zich er ook over dat hij Andrea Zorzi, de vedette van het Italiaanse volleybal, ineens met twee modieuze vlechtjes in het haar zag rondlopen en een andere speler met een Rolex om de pols liep te pronken. “Mooi hoor, dat hij zo'n ding heeft gekregen omdat hij wereldkampioen is geworden. Maar als je in trainingspak bent staat een dergelijke horloge toch niet. Ik zou zoiets echt niet doen, nooit.”

Die in Milaan aangetroffen taferelen zullen Zwerver er niet van weerhouden het Italiaanse avontuur op te zoeken. “Ik ben er aan toe.” Maar hij heeft zich wel voorgenomen als hij straks ook een van de vedetten in het sportgekke Italie is de gewone volksjongen uit de omgeving van de Albert Cuyp te blijven. Dat zal niet altijd even makkelijk zijn. Zwerver weigert bijvoorbeeld nooit een handtekening te geven, omdat zoals hij zegt “ik vroeger ook mijn helden heb gehad, spelers van Ajax, toptennissers.” Maar in Italie zal hij ongetwijfeld een lamme arm en hand krijgen als hij aan alle verzoeken moet voldoen. “Ook ik zal moeten veranderen, ja, een beetje.”

Zwerver kon de afgelopen dagen met eigen ogen zien dat pallavolo een zeer populaire sport is in Italie. Hij was van mening dat voetbal in dat opzicht “een paar treetjes” boven volleybal stond, maar is daar nu over gaan twijfelen. “Als je zag wat er allemaal met Zorzi gebeurde, ongelooflijk.” “Italianen zijn gek op medailles en dan zit je bij het volleybal goed”, stelt Peter Blange. De Azzurri zijn regerend wereld- en Europees kampioen en wonnen afgelopen weekeinde voor de tweede achtereenvolgende keer de World League.

Blange, vorig seizoen in Italie uitkomend voor middenmoter Catania, volgde de finale in Milaan op uitnodiging van Parma. De nummer drie uit de Serie A heeft belangstelling voor de Nederlandse spelverdeler. Blange verbleef in het spelershotel waar ook de vertegenwoordigers van alle grote clubs waren neergestreken. “Het leek er net een koehandel”, aldus Zwerver. “Ik heb Peter zien praten en dan moest hij weer even op zijn beurt wachten en lieten ze weer een andere spelverdeler opdraven. Keihard. In de ene hoek zaten de mensen van Milan, een club met een begroting van zestien miljoen, in een andere hoek was Ravenna bezig, achttien miljoen.” Salarissen voor de Italiaanse topspelers van meer dan een miljoen dollar per jaar zijn volgens Zwerver niet verzonnen. En de topbuitenlanders verdienen zo'n 500.000 a 600.000 dollar. “Ik krijg het goed, ja”, vertelt Zwerver.

Hij zegt zelf in het hotel vrijwel met rust te zijn gelaten door “al die gladde mensen”. “Alleen een beetje handjes geven. Dat is normaal.” En zij die wilden praten werden onmiddellijk doorverwezen naar Piet Steenaard, de zaakwaarnemer van Zwerver. De veel gevraagde Nederlander, die tot beste aanvaller en beste serveerder in de World League werd gekroond, haalde tijdens het finaleweekeinde zijn normale hoge niveau niet. Maar dat had volgens hem niet met de spanning te maken. “Ik begon vrij constant, maar in het tweede gedeelte van de wedstrijd tegen Italie en tegen de Sovjet-Unie was ik moe, totaal leeg. Ik had geen lucht meer. Zelfs het naar de service lopen deed pijn.” Zwerver had niet het idee dat hij in Milaan in de etalage stond. “Ik ben niet iemand die moet worden verkocht. Men koopt mij graag. Dat is mijn voordeel.” Hij zegt dan dat hij 'in mijn hoofd' de ploeg al heeft gekozen waarvoor hij straks gaat volleyballen. In Italie vermoeden ze dat dat Mediolanum Milano is, de club van mediagigant Berlusconi waar de al genoemde toppers Zorzi en Lucchetto spelen. Zwerver wil dat niet bevestigen. “Als ik wat zeg zouden de huidige buitenlanders bij de club waarvoor ik heb gekozen kunnen concluderen dat ze straks moeten vertrekken.”

Het geld, zo stelt Zwerver, is niet het enige dat telt bij de keuze van een ploeg. De betreffende club moet een meerjarenplan hebben, de organisatie goed in elkaar steken en hij en zijn vriendin moeten zich in de stad thuis kunnen voelen. “Als dat allemaal in orde is zou 50.000 gulden minder geen probleem zijn.” Het tijdstip om naar Italie te gaan is een bewuste keuze van Zwerver geweest. Hij legde alle adviezen, zelfs die van zijn vader, om eerder voor het grote geld te kiezen naast zich neer en bleef de nationale selectie trouw. “Ik heb in mezelf genvesteerd.” Hij wilde niet 'als een jojo' van de ene naar de andere subtopper verhuizen.

Toch heeft Ron Zwerver een keer serieus aan een voortijdige transfer naar Italie gedacht. Hij werd na het EK van '89 door Milan gevraagd om de beginfase van de competitie voor de club te komen spelen en wel voor een premie van 10.000 gulden per wedstrijd. Zwerver zei niet meteen nee en had zijn ploeggenoten bij Oranje willen laten meedelen in de winst. “Waarom niet? Ik wist dat ik later toch veel geld zou gaan verdienen.” Bondscoach Brokking floot het plan echter af. Zwerver moest als opvolger van de vertrokken Posthuma als stopper worden ingepast. “En ik moest aan de clinics (demonstraties, red) van de nationale ploeg meedoen. Die leveren ons 300 gulden per persoon op. Is iets minder dan die 10.000 gulden.”

Peter Blange verwacht dat Zwerver het zeker zal redden in Italie. “Hij is in mijn ogen de beste volleyballer van de wereld”, zegt de ex-international over zijn voormalige kamergenoot bij Oranje. “Mentaal zie ik ook geen problemen voor hem. Je bent sterk als je het zes jaar kan volhouden in de nationale ploeg. Ik kon dat niet, maar heb het in Italie ook gered.” Blange heeft Zwerver inmiddels al wel gewaarschuwd voor problemen die de populaire volleyballer met name in diens beginperiode in Italie kan krijgen. “Je moet enorm wennen, aan de taal, aan de andere cultuur.” Blange noemt elke uitwedstrijd “een grote bende. De toeschouwers spugen je vaak helemaal onder”.

Blange heeft veel gehad aan Rob Grabert die tegelijkertijd met hem naar Catania verhuisde. “Samen sta je toch sterker.” Ook Zwerver zou graag met een of twee bekenden naar zijn nieuwe club willen vertrekken. Hij wijst op het feit dat verscheidene clubs met succes met buitenlanders uit hetzelfde land werken. Regerend kampioen Ravenna doet het met twee Amerikanen en Parma, verrassend finalist in de play-offs, heeft zelfs en een coach en een paar spelers uit Brazilie onder contract. “Ik wil mijn eigen Nederlandse kamp creeren”, zegt Zwerver. “Ik kan het niet eisen, maar ik wil het proberen.”

Blange zou volgens Zwerver “een geweldige partner” zijn, maar z'n 'droomwens', zoals hij dat zelf noemt, is het meenemen van vader en zoon Selinger, de in Japan verblijvende ex-bondscoach Arie, het brein achter het Nederlandse volleybalmodel, en Avital. De spelverdeler zou na Barcelona graag ook nog een paar jaar in Italie spelen. Hij heeft echter zijn leeftijd, 32 jaar, en met name zijn geringe lengte, 1.75 meter, tegen. Zwerver ziet dat echter niet als een probleem. “In Italie zal Avi allemaal topspelers om zich heen hebben. Nu bij het Nederlands team is het al vrijwel niet zichtbaar dat zijn lengte een minpunt is. Avital heeft zo'n geweldig spelinzicht. Hij is niet kapot te krijgen.”

Zwerver heeft grote bewondering voor de vroegere Israelische soldaat. Hij zegt zowel binnen als buiten het veld veel van de jongste Selinger te hebben geleerd. “Misschien kan ik nu eens iets voor hem terugdoen. Het is toch eigenlijk belachelijk en onredelijk dat Avi straks misschien om een contractje moet smeken en ik uit de mooiste aanbiedingen kan kiezen.”