Ontluisterende dag voor nationale tennis

LONDEN, 29 JUNI. Het was gisteren een ontluisterende dag voor het Nederlandse tennis op Wimbledon, waar bondscoach Stanley Franker zijn vrijwel complete Davis-Cupteam zag worden uitgeschakeld door internationaal niet eens al te aansprekende tegenstanders. Jan Siemerink, Paul Haarhuis en Mark Koevermans gingen roemloos in de eerste ronde van het mannen-enkelspel ten onder, de partijen van Richard Krajicek en Jaco Eltingh werden wegens duisternis afgebroken. Krajicek stond zelfs al 2-1 in sets achter, terwijl Jacco Eltingh inmiddels vier tie-breaks had uitgevochten met Richard Vogel. Zowel de Nederlander als de Tsjechoslowaak won er twee, zodat de laatste set vandaag wordt uitgespeeld.

Staan Krajicek en Eltingh aan de rand van de afgrond, bij de vrouwen hebben Jagerman, Bollegraf en Schultz (6-3, 6-0 tegen de Oostenrijkse Beate Reinstadler) inmiddels de tweede ronde gehaald. Vooral Schultz kan met haar zelfs door Navratilova geprezen sterke service op gras misschien nog wel iets bereiken. Hoewel zij in de tweede ronde al stuit op de als zesde op Wimbledon geplaatste Jana Novotna, finaliste in Melbourne en bijna finaliste in Parijs. Maar zowel de paradox als de ironie van het verhaal wil dat Franker het dit voorjaar niet over de vrouwen had toen hij het Nederlandse tennis een gouden toekomst voorspelde. Siemerink en Krajicek werden door hem getipt als mogelijke top tien spelers, op de ATP-ranking, als vaandeldragers van het Nederlandse tennis dat in de breedte volgens de bondscoach zo sterk leek geworden dat een permanente plaats in de wereldgroep van het Davis-Cuptoernooi voor Nederland niet langer een utopie is. Gisteren werden die ambities door de nuchtere Franker enigszins bijgesteld toen hij over 'een zwarte dag voor het Nederlandse tennis' repte. Vooral de verrichtingen van Siemerink en Krajicek waren ontgoochelend. Doorgedrongen tot de vierde ronde in Melbourne in januari dit jaar leek hun sterke service-volleyspel geknipt voor een hoofdrol op het heilige gras van Wimbledon, waar het duo weliswaar nog nooit een voet op had gezet, maar de euforiestemming was het befaamde tweetal al vooruit gesneld. Krajicek had zelfs nog het voordeel dat Krishnan, de elegante grasspeler uit India, zich met een blessure had teruggetrokken. Daardoor kreeg hij een 'lucky loser', Maurice Ruah uit Venezuela, uit het kwalificatietoernooi tegenover zich. Maar Krajicek's spel leek gisteravond voorlopig nog nergens naar. Siemerink had het een stuk lastiger. Hij stond tegenover de Joegoslaaf Goran Prpic, weliswaar de nummer achttien van de wereld, maar wel een speler die op het gras van Rosmalen nog een pak slaag van Schapers had gehad. “Maar dat zegt allemaal niets”, beweert Schapers, de nestor van het uitgebreide Nederlandse tennisgezelschap (22 mannen en vrouwen) dat op Wimbledon in de verschillende toernooien uitkomt. Niettemin had de Nederlander in de vijfde set op 4-3 op eigen service de wedstrijd normaal uit moeten serveren. Maar het indrukwekkende aantal aces kon de talrijke fouten van een zwak geslagen backhand-volley en het verkeerde bewegen niet compenseren. Siemerink verloor in vijf sets (4-6, 6-3, 3-6, 6-3, 8-10). Siemerink: “Ik heb altijd gedroomd om op Wimbledon goed te spelen. Maar het zit nu eenmaal in mijn spel opgesloten dat het niet zo steady is. Zeker niet op gras. Tennis op deze baansoort is een heel snel en explosief spelletje.” Stonden Krajicek en Siemerink nog in de vierde ronde van de Australian Open in Melbourne, na zijn optreden op Roland Garros (eerste ronde kansloos tegen Chang), ziet de Grand-Slam conduite-staat van Siemerink er na Wimbledon niet al te best uit. Hoewel Franker vergoelijkend opmerkt: “De dingen die Jan nog fout doet op gras zijn niet zo moeilijk aan te leren. Deze wedstrijd is een goede leerschool voor hem geweest. Daar slaapt hij vannacht niet rustig van. De grootste fout die hij maakte was dat hij niet doorliep op zijn volleys. Dat heb ik tijdens de partij ook naar hem geroepen. Zo'n Prpic gaat zo compact over de baan en is klaar als de bal komt.” Dat laatste gold bepaald niet voor Mark Koevermans, die vorig jaar een geweldige loting had en mede daardoor op Wimbledon de vierde ronde behaalde, waarin hij werd uitgeschakeld door Ivanisevic. Maar de Amerikaan Malivai Washington toonde simpeltjes in drie sets (6-3, 6-2, 6-1) aan dat je als Koevermans het je niet twee jaar achtereen ongestraft kan permitteren om rechtstreeks uit het gravelcircuit even naar Wimbledon over te wippen. Al even omtluisterend was het verlies van Paul Haarhuis, die in Parijs nog de derde ronde haalde en daarmee de beste Nederlander op Roland Garros was. Mike Larsson uit Zweden gaf de Nederlander in vier sets (6-4, 1-6, 6-3, 6-1) vooral een lesje in mentaliteit. Of zoals Franker dat formuleerde: “Zo'n Larsson maakt het geen zak uit of hij op gravel staat of op gras. Hij staat maar te beuken. Het lijkt wel een honkballer. Maar hij wint daardoor wel.”