James Dean van het tennis verschijnt in witte outfit

LONDEN, 28 JUNI. - Er klonk gisteren op Wimbledon een luid applaus voor Andre Agassi.

Na 48 uur vertraging door de regen ontdeed hij zich na het inspelen van zijn trainingspak voor zijn wedstrijd tegen de Canadees Grant Connell om zich vervolgens in een vrijwel hagelwitte outfit op het centre court van de All England Club te presenteren. Daarmee kwam voor het grote publiek een einde aan de al maanden sluimerende speculaties over de kleding van de flamboyante Amerikaan, die zich doorgaans in een bonte outfit hult. Dat tenue past precies bij het snelle imago van Agassi, die in het circuit het predikaat rock and roll-tennisser heeft meegekregen. Mocht voor het grote publiek de schijn nog enigszins worden opgehouden dat het hier zo ongeveer het best bewaarde geheim van Wimbledon 1991 betrof, de heren van het organisatiecomite van de All England Club wisten wel beter. Nog voordat de definitieve inschrijving van de Amerikaan was geaccepteerd had Agassi's sponsor Nike de voor deze gelegenheid speciaal ontworpen witte kledinglijn moeten laten balotteren aan de Church Road. Het venijn mag dan volgens Amerikaanse bronnen zitten in de ultra korte voorkant van het shirt, waarbij tijdens het serveren telkens een behaard stukje buik vrijkomt, de overwinning was toch voor de All England Club, die tevreden kon constateren dat zelfs deze James Dean van het tennis is gezwicht voor het verplichte predominantly white. Opwinding over tenniskleding op Wimbledon is er al meer dan 86 jaar. Marry Sutton kreeg het in 1905 zo benauwd dat zij de mouwen van haar lange tennisjurk wat opstroopte om beter te kunnen serveren. Er ging een golf van afgrijzen door het toen nog overwegend aristocratische publiek dat de wedstrijden bekeek, over het vrijkomen van twee blote polsen. Het vormde het begin van een lange reeks incidenten die varieerden van Marguerite Broquedis (de eerste vrouw die in 1914 met korte mouwen op de baan verscheen), tot Suzanne Lenglen, de legendarische speelster die als eerste de pettycoat onder haar korte jurk had uitgetrokken en in een zijden tennisgewaad op de baan verscheen dat bij een bepaalde zoninval een doorschijnend effect had. De vrouwen hebben wat de kleding betreft baanbrekend werk verricht op Wimbledon. Billie Tapscot durfde het als eerste aan zonder kousen op de baan te verschijnen, maar de grootste rel ontstond in 1949 toen bij gorgeous Gussie Morgan bij de service een kanten onderbroekje was te zien. Een schorsing van de All England Club hing het arme mens boven het hoofd, hoewel er voorbeelden bekend zijn van speelsters die zich in de jaren twintig bij de game-wissels champagne lieten serveren om vervolgens in de hitte als een blok op de grond te vallen. Dat gedrag werd wel sociaal geaccepteerd. Maar zelfs vorig jaar nog werden Jennifer Capriati en Monica Seles door de All England-leiding geschoffeerd omdat zij teveel roze in hun kleding hadden. De kwade genius voor het All England Comite bleef echter de inmiddels overleden tennismode-ontwerper Ted Tinling, die in de loop der jaren meer dan 500 speelsters, onder wie zesvoudig Wimbledon-winnares Billie Jean King, van spraakmakende outfits heeft voorzien. Tot de komst van Agassi is het jaren tijdelijk rustig geweest met de opwinding over de kleding op Wimbledon. De laatste grote rel dateert eigenlijk uit 1985 toen Ann White in een body-stocking op de baan verscheen. Dat werd onmiddellijk verboden, maar vond op andere toernooien geen navolging. Het grote probleem blijft het van shirt verwisselen tijdens een wedstrijd. Bij de mannen wordt het oogluikend toegelaten, maar toen Barbara Potter enkele jaren geleden - weliswaar achter een handdoek - in de ogen van hoofdreferee Alan Mills een soort striptease opvoerde, werd dat haar bepaald niet in dank afgenomen. Bij de mannen ging de kledingrevolutie op Wimbledon een stuk geleidelijker. Overhemd en lange broek werden al snel ingewisseld voor shirt en korte broek. Ook vrouwen mogen tegenwoordig op Wimbledon een tennisbroekje dragen in plaats van een rokje. Mannen met een rok zijn op het centre-court nog niet gesignaleerd. In plaats van zich op wezenlijke problemen - als bijvoorbeeld de regen - te concentreren wordt op Wimbledon scherp gelet op 'afwijkingen' bij de deelnemers. Vandaag wordt een beslissing genomen of er ook zondag wordt gespeeld, want ook gisteren kon er nauwelijks worden getennist. Na drie dagen dwong Stefan Edberg het Zwitserse servicekanon Marc Rosset in drie sets tot capitulatie, terwijl ook Michael Stich en Pete Sampras tussen de buien door een ronde verder kwamen. Ook het bijna traditionele gespreksthema over een overdekt centre-court kwam gisteren weer aan de orde op Wimbledon. Maar de accommodatie aan de Church Road is zo verouderd dat het stadion een dak dat het centre-court zou overdekken niet kan torsen. Daarvoor zou eerst de hele boel tegen de grond moeten. En zo snel als de All England Club is waar het gedragscodes betreft, zo terughoudend wordt gereageerd op nieuwe ontwikkelingen. Er bestaan plannen grond te kopen voor een geheel nieuwe accommodatie in Basingstoke. Maar zelfs die discussie werd gisteren alweer ernstig gecompromitteerd door de wetenschap dat het in Basingstoke zo mogelijk nog harder plensde dan in Wimbledon.