Een forel voor ontbijt

Roebie geeft nooit een kik. Roebie verplaatst zich geruisloos over het tuinpad en gaat dan voor de keukendeur staan. Thea Tornado, die iedere week komt schoonmaken, begon van schrik te gillen toen ze Roebie voor de eerste keer zag. “Er staat een grijze griezel met een speerpunt-neus en een zwart hippiestaartje door de keukendeur naar binnen te loeren. Misschien is het wel een djunkie”, riep Thea Tornado.

“Oh, dat is Roebie de reiger, die doet niks hoor”, stelde ik Thea Tornado gerust. “Roebie gebruikt alleen maar vis en oude boterhammen”. Omdat het brood op was en de poes de wijting had opgegeten, haalde ik een forel uit de ijskast. Roebie opende zijn snavel en werkte het forelletje naar binnen, waarbij zijn lange, dunne nek de vorm van de letter S aannam. “Je lijkt wel gek om zo'n dure vis aan dat beest te geven”, zei Thea Tornado verontwaardigd. “Het plantsoen is hier vijf minuten vandaan en daar is een vijver die vol zit met vissen. Laat die luiwammes zelf voor zijn eten zorgen”. “Ik heb ook liever dat hij ophoepelt maar als ik hem niets te eten geef, staat hij de hele dag naar binnen te kijken. Toen het van de winter vroor, heb ik hem gevoerd en sindsdien komt hij hier iedere ochtend ontbijten”, legde ik Thea Tornado uit. De volgende ochtend kwam Roebie, zoals gewoonlijk, om vijf over half elf ontbijten. Eerst gaf ik hem een boterham die hij niet bliefde. Daarna hield ik hem een wijting voor die hij doodgemoedereerd op de grond liet vallen zonder er verder nog naar om te kijken. “Vlieg op, verwend nest”, riep ik kwaad naar Roebie de reiger terwijl ik met mijn armen begon te zwaaien. Mijn dreigende houding maakte niet de minste indruk op Roebie. De vogel verroerde zich niet. Het leek wel of hij van steen was gemaakt. Alleen aan het veren-sliertje op zijn kop, waar de wind doorheen wapperde, was te merken dat hij geen namaak-reiger was. Roebie bleef net zolang wachten tot ik bij de visman een forel voor hem had gekocht, die hij bliksemsnel naar binnen schrokte. Daarna zag ik de verwaande vogel een nuffig sprongetje over het tuinhek maken waarna hij op hoge poten de weg overstak en uit het zicht verdween. Op een ochtend toen de deur openstond, trof ik Roebie in de keuken aan. De reiger zat boven op de ijskast en wilde er pas afkomen toen hij zijn forel had gekregen. Daarna wandelde hij dwars door een bloemperk om achter in de tuin op een berg takken te gaan zitten. De vogel had daar een slordig nest gefabriceerd. Zo kwam ik er achter kwam dat Roebie een damesreiger was. Een maand lang bleef ze trouw op de zelfde plek zitten. Ze verliet het nest alleen nog als ze zin in forel had. Toen Roebie weer eens boven op de ijskast zat, liep ik snel de tuin in om naar de jonge vogeltjes te kijken. Er was geen vogeltje te zien. In het nest lag een mooie ronde, glimmende kastanje. “Die vogel is zelfs te lui om zelf een ei te leggen. Stop een kippe-ei in zijn nest, dan kan hij dat uitbroeden. Doet-ie tenminste iets nuttigs”, riep Thea Tornado uit toen ik haar over de kastanje in het reigernest vertelde. Niet lang daarna zag ik een citroengele donsbal op pootjes achter Roebie de reiger aanlopen. Ik gaf Roebie zijn forel en de donsbal kuikenvoer waarna het tweetal weer opstapte. Aan het eind van het voorjaar schrok ik op een ochtend om vier uur wakker. Toen ik naar buiten keek om te zien waar dat helse lawaai vandaan kwam, zag ik Roebie roerloos bij het tuinhek staan. Op haar rug zat een jonge haan met een prachtige karmijnrode kam op zijn hoofd, die zo hard kraaide dat mijn oren er van tuitten.