Een abdominale obsessie

Opeens was hij er. Voor de spiegel - met ingetrokken spieren - valt hij absoluut niet op.

Maar als ik enigszins achterover leunend onder de douche sta, onttrekt hij zelfs het zicht op mijn voeten. Onlangs was ik op een warm eiland, een zonovergoten paradijs voor working class heroes. Daar bleek dat hij niet de enige is. Zijn soortgenoten zijn er in alle vormen en formaten. Badgasten hanteerden verschillende technieken om hem te verbergen. Sommigen droegen daartoe een tot vlak boven de navel opgetrokken kruising tussen een ouderwetse korte broek en een zwembroek, anderen bedekten hem met hun gekruiste armen. Dit alles was alleen van toepassing op de kleine exemplaren. Bezitters van forse soorten trokken zich - al dan niet noodgedwongen - nauwelijks iets van hun aanwezigheid aan. Ongegeneerd lieten ze er hun kinderen op spelen. Ik zag zelfs een politieman die de zijne als bijzettafeltje gebruikte bij het uitschrijven van een bon. Terug in Nederland besloot ik er iets aan te gaan doen. Hij moest weg! Maar hoe? Dagelijks een half uur naar hem kijken leek aanvankelijk te helpen maar was uiteindelijk een illusie. Ik besloot in ieder geval te proberen niet te stoppen met roken. Immers - daar zijn alle deskundigen het over eens - roken is goed voor de lijn en het doodt nog allerlei bacterien ook. In de supermarkt trof ik de 'Vetwijzer' aan. In een mij ook na zorgvuldige bestudering niet geheel duidelijk staatje trof ik gerechten aan met daarachter een rood bolletje, een half rood bolletje, een liggend streepje, een zwart sterretje of een groen vierkantje. Ik kwam te weten dat 15 gram pindakaas (twee rode bolletjes) acht gram vet bevat, maar ook met een groen vierkantje is toegerust, hetgeen staat voor 'gunstige vetsamenstelling'. Veel pindakaas eten lijkt dus eventueel een remedie. Men kan ook combinaties maken van 'palingworst', '1 belegging 20+ kaas', 'kip (zonder vel)' en een 'mini-pizza', al dan niet voorzien van 'vette jus', en 'porties van 200 gram groente met saus'. Een punt vruchtenvlaai is goed voor een half bolletje, lever heeft een zwart sterretje en rookworst maar liefst 7,5 rode bolletjes. Maar hoe goed ik de folder ook bestudeerde, het hielp niets. Toch weigerde ik mijn oude broeken weg te doen, al tekenden zich 's avonds de striemen van mijn broekriem scherp af op mijn huid. In de boekhandel moest zich ongetwijfeld iets bevinden waarmee ik hem kon verslaan. Maar ik zag zo gauw niets liggen en ik kon de vraag niet over mijn lippen krijgen. Alleen de blikken van de klanten al! Op een rommelmarkt greep ik echter mijn kans. Tussen een stapel sociologie-boeken trof ik een belangwekkend boekwerk aan, geschreven in 1974 door 'de bekende ex-wedstrijdatleet' James M. Everroad. Op het omslag een trimmend duo in trainingspak dat volgens informatie op de achterflap het echtpaar Smulders bleek te zijn. Vaag drongen zich beelden op uit een ver verleden: de strijd tegen de metro, bakkebaarden, Puch-brommers, The Kinks en jawel: het turnechtpaar Ans en Cor Smulders. Cor heeft hem niet, zo veel is duidelijk. “We schamen ons ervoor en krijgen er zelfs complexen van”, laat hij ons, ongelukkige lezers, weten. Wat u nu leest is strikt geheim. Want, zo stelt Everroad: “Het is misschien een goed idee om niet iedereen te vertellen dat u aan dit programma bent begonnen. Zeker niet aan uw echtgenote of aan familieleden. De mensen gaan misschien denken dat u gek bent.” Nee, eerst eindeloos de oefeningen herhalen, dan pas erover praten. Ik bestudeer oefening 20. “Ga op een stoel zitten met het gezicht naar de leuning en hou die met uw beide benen vast. Plaats uw voeten onder een zwaar meubelstuk. Vouw de handen op het hoofd. Leun nu zo ver mogelijk naar achteren en probeer met de gevouwen handen de grond te raken.” Op de foto lukt het Ans, maar nog net is te zien hoe Cor haar voeten vasthoudt. Steeds opnieuw herhaal ik de zinnen maar in gedachten raak ik hopeloos verstrikt in mijn eigen ledematen. Oefening 21 is eenvoudiger maar ook zwaarder. Het begin spreekt voor zichzelf. “Maak een stuk touw rond uw taille vast ter hoogte van de navel. Trek het touw aan zodat het vier tot zes centimeter korter is dan uw normale omvang. Hou het touw om, zeker wanneer u zit of eet.” Het touw moet volgens de beschrijving zo ruw mogelijk zijn, “zodat het materiaal ongemakkelijk genoeg is om u eerlijk te houden”. Het verdient voorts aanbeveling het touw vast te zetten met zes tot acht stukjes leukoplast. Dagelijks verdiep ik me nu in het levenswerk van James M. Everroad. Ik stel me daarbij onder meer voor hoe het is om mijn rectus abdominus aan te spannen, het lichaam in een hoek van 45 graden te draaien of mijn benen in gestrekte toestand op te tillen en over het hoofd heen te brengen, terwijl ik ondertussen mijn armen achterwaarts gestrekt op de grond gedrukt houd. Inmiddels ken ik al hele passages uit mijn hoofd. Ik kan me vergissen, maar ik heb het gevoel dat hij na iedere leessessie alweer een stukje kleiner is geworden.

Illustratie Casimir

De Japan-angst van het Westerse bedrijfsleven wordt niettemin gevoed door de exponentiele toename (62,4 procent in 1989) van de Japanse investeringen in Europa, gevoegd bij de onbekendheid van Japan in het Westen. Daar komt bij dat de Japanners zich vooral roeren in gevoelige sectoren: auto's en elektronica, bedrijfstakken waarin nationale overheden vaak een belang hebben.