Levensgevaarlijk

Eerst was het de afbeelding van het onderstuk van een man, de benen gestoken in een krijtstreeppakbroek met omslag, de voeten in keurig gepoetste gaatjesschoenen, vastgebonden op een brancard. Dit geheel werd horizontaal het reusachtige beeld uitgedragen door een employe van de ambulancedienst. Eronder stond de regel: “Hard rijden kost te veel”. Wat te veel? - vroeg de automobilist zich af. Geld, levens, verpleegkosten? Of stak er nog iets dieper achter? In plaats van op de weg te letten, sloeg de automobilist aan het piekeren. Levensgevaarlijk.

Het onderstuk van de gevelde man is nu vervangen. De nieuwste campagneborden langs de snelweg dragen geen beeld meer, maar uitsluitend tekst, op een diepblauw fond. “Gek op scheuren?” wordt de automobilist nu toegejouwd om direct eronder regelrecht voor “Gek” te worden uitgemaakt. En ten slotte: “te hard rijden kan echt niet meer”. Een volgende tekst grijpt stompzinnig in op de agenda van de automobilist. “Afspraak? Eerder weg! Te hard rijden kan echt niet meer”. Alleen al dat accent op kan is om uit je vel te springen. De automobilist raakt nu behoorlijk opgewonden. Het kookpunt wordt bereikt met “Zit er behalve een snelle motor ook verstand in uw auto?” De ziedend voortrazende automobilist heeft de neiging om op de rem te trappen om te kijken of hij deze lange zin wel goed heeft gelezen. Levensgevaarlijk, die nieuwe borden die de verkeersveiligheid moeten dienen. Althans levensgevaarlijk voor elke automobilist die zijn verstand in zijn hoofd heeft zitten.