Amerikaanse amazone proeft zoete wraak in Aken

AKEN, 24 JUNI. “Waag het er maar op”, adviseerde trainer George Morris zijn pupil Anne Kursinski voor de barrage van de Grote Prijs van Aken. “De kans om Aken te winnen krijg je niet elk jaar.”

De wedstrijd in Aken, de 54ste editie alweer, heeft bij ruiters en publiek een magische klank. Kursinski was een van de zeven deelnemers aan de barrage, waarvoor zich niet de minsten hadden geplaatst. In dit selecte gezelschap bevond zich bijvoorbeeld de populaire schimmel Milton met John Whitaker en het paard dat het afgelopen jaar met Jos Lansink een record aan Grote Prijzen won, Egano.

Maar de Amerikaanse Kursinski nam het advies van haar beroemde trainer ter harte. Zij reed haar 12-jarige hengst Starman in onvervalste jachtstijl rond, zonder ergens het tempo ook maar even te vertragen.

Waar iedereen zijn paard toch even tot kalmte maande als waarschuwing voor de volgende hindernis, liet Kursinski haar hengst de vrije loop en dat leverde een fantastische zege op.

Deze overwinning, in de geschiedenis van Aken pas de tweede voor een amazone, was er eentje beladen met emoties. Allereerst de emoties van trainer George Morris, die in hetzelfde ruiterstadion van Aken in 1960 zegevierde. Tussen het nuchter verorberen van ladingen chips door, zorgde Morris voor een contrast door te zeggen: “Deze zege maakt mij sentimenteel.”

Kursinski had eveneens haar persoonlijke motieven voor emoties. Voor haar gold de overwinning in het beroemdste ruiterstadion ter wereld als een revanch voor de selectieperikelen rondom het Amerikaanse springruiterteam voor de Wereldspelen in Stockholm. Kursinski, die op de weinige wedstrijden waar zij aan de start verscheen steeds goed presteerde, werd namelijk pas op het allerlaatst in het vliegtuig naar Zweden geloodst. En dat terwijl zij toch kan bogen op een zilveren teammedaille in Seoul en op een individuele vierde plaats daar.

De eigenaar van de Amerikaanse televisierechten van de Wereldspelen, Dolan, had namelijk hemel en aarde bewogen om zijn dochter Debbie af te laten vaardigen, en dat was bijna gelukt. De rechter heeft het laatste woord over de wijze waarop de ploeg voor het WK tot stand kwam, nog niet gesproken. Maar dat is voor Kursinski niet meer het belangrijkste. “Er is geen overwinning te vergelijken met een zege hier in Aken. Een mooiere genoegdoening had ik mij niet kunnen wensen.”

Kursinski's overwinning kan in breder perspectief gezien worden als de victorie voor het Amerikaanse systeem van rijden. De Amerikaanse rijstijl gaat uit van het principe dat de ruiter het paard alle vrijheid moet geven om naar goeddunken te springen. De Amerikaanse springpaarden zoeken zelf de optimale afzetplaats voor een sprong.

Daarbij worden zij niet gehinderd door overheersende, op uiterste discipline trainende ruiters, die denken dat zij zelf een beter oog voor de hindernissen hebben dan hun paarden. De plaats die aan het initiatief van het paard gegeven wordt in het Amerikaanse rijsysteem, is essentieel.

Kursinski: “Starman is een Duits-gefokt paard, maar zeer geschikt voor de Amerikaanse rijstijl. Als hengst neemt hij van nature graag initiatief, maar daarbij is hij onder het zadel beleefd en correct ten opzichte van mij, echt een heer. Hij gedraagd zich alsof hij weet dat hij een bink is in een springparcours en hij mij graag de eer gunt op zijn rug te zitten. Een fantastische belevenis, het rijden met dit paard.”

Jos Lansink nam deze keer genoegen met een vierde plaats, altijd nog goed voor 20.000 D-mark. Maar het weekeinde Aken kon voor Nederland toen al niet meer stuk. Na de zege van de springruiters in de landenwedstrijd op vrijdag, volgde er op zaterdag een tweede plaats in een landenwedstrijd dressuur, direct na de oppermachtige dressuurnatie Duitsland. Anky van Grunsven werd gistermiddag bovendien gehuldigd als beste dressuuramazone van het evenement. Met de Europese top in volle sterkte aanwezig, opent dat perspectieven voor het vervolg van het internationale seizoen.