Nimfen en hitsige yups in speelse Shakespeare

Voorstelling: A midsummer night's dream, van W. Shakespeare, door de Stalhouderij Theatre Company. Decor: Pieter Smit. Kostuums: Sylvia Gillink. Regie: Helen E. Richardson. Gezien: 20-6 in de Stalhouderij, Amsterdam. Aldaar t-m 30-6, daarna in de Stadsschouwburg-bovenzaal, Amsterdam, 2 t-m 27-7

Helen E. Richardson, de nieuwe artistiek leider van de Engelstalige toneelgroep in de Stalhouderij, bewondert A Mnouchkine en Peter Brook - en dat is te merken aan de manier waarop ze A midsummer night's dream regisseerde. De voorstelling is ondanks de piepkleine speelvloer monumentaal opgezet, wordt gespeeld met inzet van alle fysieke middelen, maakt een tijdloze indruk en vertoont hier en daar een vleugje Mahabharata, al was het maar door de inbreng van acteurs uit diverse windstreken. Maar ze heeft meer te bieden dan alleen epigonisme, want bovenal is dit een Shakespeare vol verrassende grappen.

In een set vol draperieen in gebroken wit speelt zich hier een sprookje af, dat in hoog tempo heen en weer zwaait tussen etherisch tintelende lichtheid en het harde van de screwball comedy, tussen het hemelse van nimfen in witte speelpakjes en het aardse van een ongeregeld zootje amateurtoneelspelers. Hermia (Mylene d'Anjou) en Lysander (Deco Pinheiro) dragen leren jasjes, jeans en t-shirts met Born to wild erop. Helena (Jacqui Sundbery) en Demetrius (Marc-Marie Huybregts) zijn uitgedost in yup-achtige carrierekostuums. Ze zitten elkaar weliswaar achterna, maar niet dweperig of smachtend - eerder hitsig en direct. Hermia barst zelfs uit in een krachtig stukje a-capella-blues en als Lysander zich even laat gaan, rollen er Portugese volzinnen uit zijn mond.

Bottom (Philip Adler) oogt als eeeghoofdige versierder met een broeierige blik achter zijn zonnebril, die later, als de ster in de voorstelling aan het hof, een fraaie parodie op een Japanse krijger ten beste geeft. Titania (Gabriella Clarck) is een verlekkerd kirrende koningin en Puck (Burt Lamaker) een stoute faun met de motoriek van een serpent. Met hen en de negen andere acteurs tovert Helen Richardson met veel fantasie een vrolijk spectacle coupe tevoorschijn, waarmee ook de auteur zich uitstekend zou hebben vermaakt.