Rao kan wellicht tegenstellingen in India overbruggen

NEW DELHI, 21 JUNI. Toen Pamulaparti Venkata Narasimha Rao gisteren als leider van de parlementsfactie van de Congrespartij en daarmee als de nieuwe Indiase premier was gekozen, brak er een gevecht uit onder de cameraploegen en de fotografed de tafel waaraan Rao zat. Omringd door zijn collega's van de partij en met bloemenslingers om zijn hals, zag hij er bijzonder klein en breekbaar uit.

Een onopvallende rol is altijd kenmerkend geweest voor de 69-jarige Rao tijdens zijn lange politieke loopbaan. Hij heeft er altijd de voorkeur aan gegeven om op de achtergrond te blijven. Terwijl andere politici achter de schermen dikwijls complotten smeden, hield Rao zich daar slechts bezig met hstellen van geschriften over beleidszaken of met zaken waar hij een warme belangstelling voor heeft zoals het vertalen van poezie en filosofische stukken uit het Hindi of Sanskriet in het Telugu, de taal uit de streek in het zuiden waar hij vandaan komt. Ook gaf hij graag les aan de School voor Oosterse en Afrikaanse Studien in Londen in het besturen van ontwikkelingsprojecten of over de Indiase poltiek.

Rao is op en top Brahmaan. De hoogste kaste heeft altijd de sociale controle uitgeoefend omdat ze in staat wase lezen en de heilige geschriften te begrijpen. Rao past in deze traditie en is een zeer geletterd man die gelooft in de kracht van het geschreven woord.

Voor een politicus is dit een nadeel en hierin kan ook de verklaring liggen voor het feit dat hij er vijftig jaar over heeft gedaan om de hoogste functie in het land te bereiken. Anderzijds ligt in zijn voorkeur voor het intellectuele boven het zuiver politieke ook juist zijn kracht. In een partij die altijd is gedomineerd de Nehru- Gandhi-familie werden potentiele rivalen altijd onmiddellijk de pas afgesneden, terwijl iemand als Rao minder als een bedreiging werd beschouwd.

Indira Gandhi maakte hem in 1971 tot premier van de deelstaat Andhra Pradesh. Vier jaar later werd hij secreraris-generaal van de Congrespartij. Daarna werd hij minister van buitenlandse zaken. Kort voor Indira's dood in 1984 was hij minister van binnenlandse zaken.

Onder Rajiv Gandhi was hij ook minister van defensie. Zo(JH aan Indira als aan Rajiv was hij bijzonder loyaal.

Over een week wordt Rao zeventig jaar oud en hij heeft al geruime tijd problemen met zijn gezondheid. Onlangs onderging hij een hartoperatie.

De reden dat hij is gekozen als leider van de Congrespartij en nieuwe premier van India is uiteraard niet dat hij zo'n krachtige leidersfiguur is, maar dat zijn rivalen elkaar de eer niet gunden en dan maar liever enige tijd een overgangsfiguur hadden. Hun ambities worden er echter niet minder om.(Een van de eerste die Rao feliciteerden was Sharad Pawar, de premier van de deelstaat Maharashtra. Met zijn forse gestalte, die gezondheid en jovialiteit uitstraalde, vormde hij een sterk contrast met Rao. Pawar had nadrukkelijk geprobeerd om zelf het federale premierschap in de wacht te slepen maar toen gisteren duidelijk werd dat hij niet kon rekenen op de steun van de parlementsleden uit het zuiden vndia gaf hij het op.

“Rao zit al langer in de politiek dan ik leef”, verklaarde Pawar gisteren. Op het ogenblik komen leeftijd en ervaring zeker goed van pas. Rao's lange ervaring als minister zal het hem zeker makkelijker maken om het land te leiden door een moeilijke economische en politieke crisis. Met zijn eruditie en de zeven talen die hij spreekt kan hij de culturele en politieke tegenstellingen in dit land met zijn grote verscheidenheid wellicht overbruggen. Ook kan hij wellicht de tegenstellingen binnen de Congrespartij zelf, die na de moord op de vroegere leider Rajiv Gandhi naar voren kwamen, helpen verminderen.