Earring: na 30 jaar nog geen slijtage; Almere eert Nederlands oudste nog spelende rockgroep met Golden Earringstraat

Sinds kort kent Almere, als eerste en voorlopig enige gemeente in Nederland, een officiele Golden Earringstraat. Om dat heuglijke feit te vieren, geeft de popgroep die al vele jaren die naam draagt er morgen een concert op het nabijgelegen Stadhuisplein.

Het nieuwe album Bloody Buccaneers markeert het dertigjarig bestaan van de oudste nog spelende rockgroep van Nederland, gerekend vanaf de dag dat gitarist George Kooymans en bassist Rinus Gerritsen besloten om samen een bandje te beginnen. The Golden Earrings (toen nog met een s aan het eind) stonden aan de wieg van de bloeitijd van de Haagse beatmuziek, een periode die Den Haag, mede door het succes van groepen als The Motions en Q65, tot 'beatstad nummer 1' zou bestempelen. “Dat had alles te maken met de Indische jongens die indertijd in en rond Den Haag rock & ro begonnen te spelen,” zegt Barry Hay, de zanger die in 1967 zijn groep The Haigs vaarwel zei om bij The Golden Earrings te gaan zingen. De huidige bezetting werd in '70 gecompleteerd door drummer Cesar Zuiderwijk. Sindsdien maakte de groep een ontwikkeling door van beatmuziek tot psychedelische rock, van 'underground' tot hitparade en van autodidacten tot de meest gerespecteerde rockmuzikanten van Nederland. De singles Radar Love ('74) en Twilight Zone ('83) deden het goed in de Verenigde Staten . Er gaat nog altijd geen optreden voorbij zonder een langgerekte versie van Radar Love, compleet met een drumsolo van de enige slagwerker in de rock & roll, die er telkens weer in slaagt om een dergelijk anachronisme nieuw leven in te blazen.

Jubilea en herdenkingen, de 42-jarige Barry Hay wil er niets van weten. Vijf jaar jonger dan Mick Jagger, toont hij in zijn energieke podiumpresentatie nog geen enkel teken van slijtage. 'Wij zijn geen types om bij het verleden stil tetaan. Dat sentimentele gedoe is aan ons verspild. We zijn een hard werkende band, daar is in al die tijd geen verandering in gekomen. Natuurlijk hebben we onze ups en downs gehad, maar langer dan een paar maanden zijn we er nooit mee gestopt.

Dan liepen we echt met onze ziel onder de arm, en na zo'n periode kostte het grote moeite om de draad weer op te pikken.'

Hay laat zich interviewen op de achterbank van een luxe personenauto, een uur voordat hij het podium op et. Ondertussen flirt hij, en wisselt hij via het open dak grapjes uit met langslopende bakvissen.

De feesttent in het weiland bij het Noordhollandse Mijdrecht, die plaats biedt aan 2500 man, is ruim van tevoren uitverkocht. 'De Earring' onderbreekt een Duitse tournee voor een enkel concert in de Hollandse polder, dat al lang van tevoren was geboekt. Recentelijk speelden ze enkele malen in voormalig Oost-Duitsland, geen ervaring waar met grote vreugde op wordt teruggekeken. Jonge mensen hunkeren er naar rock & rl, zo vertelt Rinus Gerritsen later op de avond, maar er is geen geld om platen te kopen of om concerten te bezoeken.

In Nederland laat het succes niets te wensen over, zeker niet nu Golden Earring voor het eerst sinds jaren weer een ouderwets goede plaat heeft gemaakt. Een van de hoogtepunten van het optreden blijkt de recente hit Going To The Run, een recht uit het hart gegrepen ballade die zich uitstekend leent tot meezingen. Hay schreef de emotioneel gelan tekst voor een overleden vriend, een Hell's Angel die hem achterop de Harley meenam naar de bijeenkomst 'The Run' van de motorclub. De stemmige orgelklanken op de achtergrond zijn weliswaar afkomstig uit een samplemachine, maar de bijbehorende voetpedalen worden door Gerritsen op het podium bediend. Aan computers hebben ze een broertje dood; een echte rock & rollband speelt voor honderd procent live.

Op de Amerikaanse avonturen kijkt Hay met gemengde gevoelens terug, omdat de tournees in het land der onbeperkte mogelijkheden vaak uitliepen op financiele debacles. “Overal stonden grote limousines voor ons klaar. Als jonge broekies waren we daar natuurlijk dolblij mee. We dachten dat het management ons verwende, Maar aan het einde van die tournee kregen we natuurlijk gewoon de rekening gepresenteerd: bij thuiskomst heb je ineens een ton schuld! Later hebben we het verstandiger aangepakt. Het resultaat is overigens wel, dat Radar Love nog steeds op de Ameriknse radio gedraaid wordt. Misschien kunnen we het er binnenkort nog eens proberen, want ze zijn ons daar nog niet vergeten.”