Eerste correctie

Examen correctie is als het lezen van een slecht, heel slecht boek. boek is honderden bladzijden dik en bevat een tientallen malen herhaald vervelend verhaaltje dat steeds anders verkeerd wordt naverteld.

Ingrid. O, wat een strakke letters. Ze stond stijf van de zenuwen maar het wordt toch een 8,3.

Angeline. Tijdens het laatste schoolonderzoek zat ze me gruwelijk aan te kijken. Zo van: ''Ik sterf nu, maar er komt geen klacht over mijn lippen.'' Haar examenwerk ziet er net zo uit als toen het schoolonderzoek: bar met plekken. Heeft ze weer zo zitten kijken?

Jeroen. De prullebak. Keurig gedecideerd handschrift - verzorgd werk. De goed leesbare teksten zijn voor het grootste deel volslagen onzin.

Regelmatig stukken wit voor later (?) te beantwoorden vragen. Het hele jaar kwam hij trouw met een ruisende walkman de klas in en keek een lesuur lang vriendelijk naar het bord af en toe een relativerende opmerking makend tot vreugde van omstanders. ''Ik doe het wat kalmer meneer. Ik doe gewoon 4 jaar over de havo'', en dat na 4 jaar mavo. Ik weet het, maar mijn tweede corrector niet. Ik schaam mijn ogen uit mijn hoofd.

Wat zou ik voor tweede corrector hebben? Vorig jaar heb ik twee uur over de telefoon geknokt voor drie leerlingen. Als ik nu eens even in de tuin ging kijken om te zien hoe het gewas erbij staat. Trouwens: de bloembakken moeten nog water.

Jeroen, de andere. Zie je wel: hij is gewoon goed. In de klas een zeventje maar onder druk presteert hij. Ik had het altijd al gedacht.

Davy. Zie je wel: hij is gewoon slecht. In de klas een zeventje maar onder druk bezwijkt hij. Ik had het altijd al gedacht.

Pierre. Zal ik voor dit antwoord nog iets geven? Het is een half punt waard, maar net als bij taart: halve punten zijn er niet. God, wat heb ik een hekel aan die jongen. Een 0 dus. Nee: dat is niet eerlijk: 1.

Maar dat is het niet waard! Of zal ik toch...? Wat heb ik verkeerd gedaan? Wat ik verkeerd gedaan heb. Ik heb ze teveel willen leren en toen hebbe de makkelijke dingen niet geleerd en toen konden ze de makkelijke dingen niet. De moeilijke dingen kunnen ze niet omdat die moeilijk zijn. Daarom.

Frank. Nu begrijp ik er niets meer van. Die jongen kan niks. De prognose was helder en duidelijk: doet z'n best, maar is niet slim, haalt met geluk een zesje. En nu komt er een 8,1 uit?!

Roy. O, o, o. O, o, o, o. Ik had hem moeten zeggen: ''Je hebt elijk, school is niks, natuurlijk wil je de wereld in, de wereld waarvoor jij veel te aardig bent. Maar kijk uit. Sluit jezelf twee weken op in je kamer in plaats van te dromen over reizen, landen, water en meiden. Je weet het toch, dit is al de tweede keer voor je.''

Ik draai, ik zweef, ik tol. Alsof het drie uur 's middags is en we halverwege Frankrijk zijn en de zon via het dak van de auto m'n hoofd verhit en ik alleen nog de trillende streep op het midden van de weg zie. Hoe lang nog? Nog 343 kilometer. Nog 343 antwoorden. Gee nog maar koffie.