Medische bijstand bepleit bij zelfdoding chronisch zieken; Commissie wil ook hulp voor bejaarde en psychiatrisch patient

AMSTERDAM, 18 JUNI. Bejaarden, chronisch zieken en psychiatrische patienten die zelfdoding overwegen, moeten zich daarbij om hulp kunnen wenden tot een arts. Deze moet ervan verzekerd zijn dat hij voor die hulp niet wordt vervolgd.

Dat schrijft de commissie Hulp bij zelfdodingsvragen in een rapport dat deze week verschijnt. De commissie maakt deel uit van de Nederlandse vereniging voor vrijwilige euthanasie (NVVE).

Sinds haar oprichting in 1973 bereikten de vereniging niet alleen verzoeken om hulp bij levensbeeindiging van ernstig lichamelijk zieken maar ook van mensen die in ernstige psychisch leden.

Jaarlijks wenden 40 tot 50 hoogbejaarden die hun leven voltooid achten en zich 'op' voelen, zich tot de ledenhulpdienst van de NVVE. Daarnaast wenden zich jaarlijks 200 chronisch zieken tot de hulpdienst. Van hen zijn velen (hoog)bejaard. Het aantal personen dat voornamelijk zodanig ernstig psychisch lijdt dat zij om een uitweg vragen bedraagt per jaar 175, van wie een aantal is 'uitbehandeoor de reguliere hulpverlening.

De Gezondheidsraad stelde in 1986 dat euthanasie niet geoorloofd is “indien zich een uitsluitend psychisch of psychosociaal bepaald lijden voordoet van zo ernstige aard dat van een uitzichtloze noodtoestand kan worden gesproken”. Over de vraag of in dergelijke gevallen hulp bij zelfdoding kon worden overwogen was de raad verdeeld. De Gezondheidsraad schatte het aantal hulpvragen door mensen die dusdanig lichamelijk of psychisch lijden dat zij de dood verkiezen boven het leven, op zestig tot hon Volgens de commissie Hulp bij zelfdodingsvragen van de NVVE ligt dat aantal vele malen hoger en zal het zelfs zowel relatief als absoluut stijgen. “Relatief omdat de opvatting dat de mens ook over zijn levenseinde mag beschikken, meer en meer ingang vindt, absoluut omdat het aantal bejaarden sterk toeneemt”, aldus de commissie.

De commissie erkent dat het niet voor iedereen eenvoudig is zich in te leven in de gevoelens van mensen met plannen voor zelfdoding. Maar zij wijst erop dat nietworden voorbijgegaan aan de “diepgaande psycho-sociale problematiek” van deze mensen.

“De wens van deze personen, als die aanhoudend wordt geuit, dient te worden gerespecteerd,” aldus de commissie die het moeilijk invoelen of het niet accepteren van deze gevoelens vergelijkt “met de soms starre opvattingen van groepen mensen ten aanzien van bijvoorbeeld homoseksuelen en-of transseksuelen.”