Poetische en overtuigende eigentijdse Catalaanse dans

Gezelschap: Lanonima Imperial. Produktie: Afanya 't a poc a poc; choreografie: Juan Carlos Garca; muziek o.a.: Marino, Mozart en Purcell; decor en kostuums: Jordi Roig; licht: Jordi Planas. Gezien: 16-6, Stadsschouwburg Amsterdam. Daar nog te zien: 17-6.

In de gestage stroom van buitenlandse dansgroepen en -groepjes die ons land overspoelen, is Spanje voornamelijk vertegenwordigd geweest door gezelschappen en individuen die de Spaanse folkloredans beoefenen. Van wat zich op het gebied van de klassieke en eigentijdse dans in Iberie afspeelt, is hier nauwelijks iets bekend. Dat heeft ongetwijfeld als reden gehad dat Spanje, vergeleken met de ontwikkelingen die zich elders voordeden, wat dat betreft een tamelijk onontgonnen gebied was. De laatste jaren echter is er sprake van een opbloei. Plotseling zien wij zeer jonge, schitteren getrainde dansers in allerlei groepen verschijnen of prijzen op internationale concoursen in de wacht slepen. Goed dus dat, nu Spanje dit jaar het themaland van het Holland Festival is, er twee gezelschappen zijn uitgenodigd die, elk binnen de eigen stijl en versies, laten zien wat het land te bieden heeft. Van het op de klassieke techniek gebaseerde Ballet Victor Ullate, gevestigd in Madrid, was vorige week al een voorproefje te zien in de voorstelling die de leerlingen van zijn school samen met de studenten van de Nationale Balletacademie gaven. Voortreffelijk geschoolde, enthousiaste teenagers met een precisie, virtuositeit en dansplezier die doen uitkijken naar de voorstellingen die de groep, met voornamelijk uit de eigen school voortkomende dansers, op 19 en 20 juni zal geven. Uit Barcelona, het centrum van de eigentijdse dans in Spanje, is Juan Carlos Garca uitgenodigd met zijn gezelschap Lanonima Imperial (Keizerlijke Naamloze). Uitgevoerd werd de zonet in ZaJH)greb bekroonde produktie Afanya 't a poc a poc, hetgeen in het Catalaans zoveel wil zeggen als 'Schiet stukje bij beetje op'. Garca studeerde in Angers (Frankrijk) bij Fiola Farber, danste bij Jean-Claude Galotta en ging daarna naar New York om zijn studie aan de school van Merce Cunningham voort te zetten. De invloeden van die leermeesters zijn in Garca's werk wel terug te vinden, maar hij is zeker geen slaafse volgeling. Afanya 't a poc a poc bestaat uit drie delen en kenmerkt zich door poetische beelden die ls een film aan je voorbijglijden. Het eerste deel heeft hoofdzakelijk golvende bewegingen, zowel in de lichamen als in de ruimtelijke patronen en formaties. Opmerkelijk daarbij is dat er steeds gelijktijdig zowel horizontale als verticale lijnen verwerkt worden en scherp geaccentueerde bewegingen gecombineerd worden met vloeiende doorgaande. In het tweede deel staan onderlinge relaties centraal. De diverse koppels laten tederheid, afhankelijkheid, verbon(JHdenheid, maar ook machtsstrijd en een niet kunnen kiezen zien. Een ieder blijft vrijwel constant op een eigen plek in de ruimte, benadrukt door enkele grote, in de handeling betrokken objecten: een kast, een bed, wat stoeltjes. Het derde deel waarin de grond met een soort dikke dekbedden bezaaid is, suggereert verstikkende dan wel bevrijdende dood, het verzet daartegen en het accepteren ervan. Ik vond het een boeiende, associatierijke voorstelling met en fascinerende bewegingstaal, vrij complex van structuur en overtuigend uitgevoerd door acht sterk op elkaar ingespeelde dansers. Maar de twee intermezzi van Garca zelf, bestaande uit veel sierlijke armbewegingen, hadden wat mij betreft achterwege kunnen blijven.