Opwinding in Londen over Cresson

LONDEN, 17 JUNI. De Franse premier, Edith Cresson, is ervan overtuigd dat een kwart van alle Britse mannen homoseksueel is, onder andere omdat ze in Londen niet, zoals in Frankrijk, op straat wordt nagefloten. Mme Cresson beschrijft dit gebrek aan openlijke bewondering van de Britse mannen als “een zekere zwakheid”. “Zoiets kun je je in de geschiedkundige ontwikkeling van Frankrijk niet voorstellen”, voegt ze daaraan toe.

De opmerkingen van Cresson zijn drie jaar oud, maar werden gisteren prominent gepubliceerd in het Engelse zondagsbla The Observer. Ze zijn afkomstig uit een vraaggesprek dat de schrijver Naim Attallah mevrouw Cresson heeft afgenomen toen ze nog gewoon minister was en dat hij destijds heeft weggelaten uit zijn boek 'Vrouwen', omdat hij het niet interessant genoeg vond voor een publiek in Groot-Brittannie. Die situatie is nu veranderd, gezien de voorspelbare verontwaardiging vanmorgen in zowel de behoudende Daily Telegraph als ook in de boulevardpers. De Daily Telegraph vraagt zich af he madame Cresson aan haar statistieken over “onze nationale seksualiteit” is gekomen. De krant wijst er ook op dat aanhangers van “the love that dare not speak its name”, zoals bijvoorbeeld Oscar Wilde, bij traditie naar Frankrijk vluchtten wanneer hun de grond in Engeland te heet onder de voeten werd. Hoe komt mevrouw Cresson er dus bij, vraagt de krant zich in een hoofdartikel af, om te suggereren dat in Frankrijk homoseksualiteit minder voorkomt, terwijl je het rijtje maar hoeft op te noemen (Proust, Gide, Verlaine, Cocteau, Montherland en Genet) om te weten dat dat niet waar is? De krant stelt voor de uitlatingen van de Franse premier te beoordelen door de situatie om te keren en te bedenken hoe het John Major zou zijn vergaan indien hij de in Engeland levende “versleten nationale stereotypes” over Frankrijk zou hebben gehanteerd. Die zijn, volgens de Daily Telegraph, “dat hun seksuele honger niet is te stillen, dat ze alles weten van zwart ondergoed, dat ze naar knoflook ruiken en dat ze heel hard “o la la” roepen”. Als de Britse premier dit hardop gezegd zou hebben, schrijft de krant streng, zou hij ogenblikkelijk op de vingers getikt worden voor racistische uitlatingen, voor anti-Europese gezindheid en voor seksisme en zou hij zijn functie moeten neerleggen.