'Ideale tv-avond' blijft steken in magere filosofietjes

'Een inspirerende persoonlijkheid stelt zijn-haar ideale televisie-avond samen.'' Zo omschrijft de VPRO-gids het uitgangspunt van de reeks Zomergasten van Peter van Ingen. Hoe inspirerend moet een gast zijn om drie uur televisie onderhoudend te kunnen vullen? Zeer inspirerend. Want zodra de filosofietjes tussen de gekozen onderdelen wat al te mager uitvallen, de keuzen op zichzelf ook niet al te opzienbarend zijn, krijgt zo'n avond iets van een taai ongerief.

Dat gold wat mij betreft gisteren grotendeels ook voor de uren met Jacqueline de Gier, ''journaliste en schrijfster'', zoals ze nadrukkelijk werd aangekondigd. (Hoezo schrijfster - was journaliste te gewoontjes?). Ze zal ongetwijfeld een goed journaliste zijn, en naar haar eigen levensverhaal kon je alleen maar met respect luisteren: op 14-jarige leeftijd door pa de ur uitgetrapt en daarna toch snel een internationale carriere opgebouwd. Maar dat alles maakt iemand nog niet interessant genoeg om een avondvullend programma voor zijn rekening te nemen. In reflectief opzicht kwam ze niet verder dan een handvol cliches, zoals ''Het menselijk leven is een wonder'' en ''Mijn waarheid is: ik geloof niet in Utopia''. Uit haar selectie bleek een opvallende voorkeur voor sterke vrouwen (Madonna, Joan Collins) en sterke mann (Schwarzkopf en Tom Jones), maar de motivering bleef achterwege of overtuigde niet helemaal: ''Jones is met zijn man-zijn heel eerlijk bezig, hij is puur''. Ze toonde zich verder een overtuigd tegenstander van abortus en liet ons een suggestief anti-abortus-filmpje zien (''u ziet hier de zuigerkop die het kind zal verscheuren'', aldus de commentator), waar ze destijds bij de EO heel blij mee waren, maar waarvan je toch iets meer kunt zeggen dan een parmantig: ''Ik geloof dat ik daar niets aan toe te voegen he Jacqueline de Gier zat er in de eerste plaats als internationaal georienteerd journaliste. Daarom had ik graag wat meer gehoord over haar beleving van haar vak, en over bij voorbeeld de verschillen tussen de Nederlandse en de Angelsaksische journalistiek. Ze vertelde dat ze een hekel had aan de steeds terugkerende vraag naar ongewenste billenknijperij in den vreemde. Toch stelde Van Ingen dat terecht aan de orde - zij het te summier - want ze maakte juist daarover afgelopen zaterdag in een artikel in De Volkskrant over Macedonie nogal wat ophef. Ze beschrijft daarin een ervaring met een dronken vrijgezel, Ali, die haar van achteren bespringt. Even verderop volgt er dan een alinea waaraan Van Ingen nog best een interessante discussie had kunnen vastknopen: ''Ik had niet stilgestaan bij de Balkanmentaliteit, wild, onvoorspelbaar. Dat waren de cliches en verdomme ze waren waar.'' Sluit een Macedonische journaliste eens op met een dken Nederlandse vrijgezel, en je zult zien hoe verdomd waar de cliches over onze stiekeme Deltamentaliteit blijken te zijn. Wat was wel de gedenkwaardigste uitzending van het weekeinde? Ik ben geen groot liefhebber van haar talkshows, maar het moet gezegd: Sonja Barend maakte in Zuid-Afrika een voortreffelijke film over een bevlogen, jong Nederlands boerenechtpaar. Pure mensen, misschien nog wel puurder dan Jones.