De Man Die Niet Meer In De Rij Wou Staan

Vijfhonderd gulden! Tweehonderdfifty dollar! Zesduizend roebel! Zo veel geld biedt de Hollandse minister van illegale buitenlanders mij, als ik zijn land verlaat.

Natuurlijk denkt geen haar op mijn hoofd er aan om op dit bo in te gaan. Het heeft me verdorie juist 250 dollars gekost om in Moskou bij Oko een vals visum en een treinkaartje te kopen. Maar de prijs op mijn hoofd doet mijn haren wel reizen te bergen, waarvandaan onverwachte panorama's zijn te bewonderen. Ik wist dat Holland een kapitalistisch land was. Daarom wou ik er juist heen. Maar altijd had ik geloofd dat bepaalde dingen in Holland niet te koop zijn. Als ik, bijvoorbeeld, een agent een geeltje gaf om mijn kraam op koningiedag met rust te laten, dan dacht ik: die agent weet dat hij iets fouts doet. Maar nu ruilt zijn baas, de minister van het Recht, ook recht voor geld. Minister Kosto heeft uitgerekend dat, als ik een asielprocedure begin, die ik natuurlijk verlies, hem dat duizend gulden kost. Dus biedt hij me 500 pietermannen aan. Dat is mijn manier van denken - ik voel me thuis. Halfduizend gulden is een aanvangsbod. Om de gedachten te bepalen doe ik een tegenbod. Alles heeft zijn prijs. Voor honderdduizend gulden verlaat ik Kostoland. Voor honderdduizend dollar ga ik naar Abessinie. Hoeveel zou je Kosto moeten bieden dat hij weggaat? Hij verdient een ton per jaar. Dan moet hij toch voor een miljoen gulden willen vertrekken. Voor een miljoen dollar gaat hij in Rusland wonen. Wat let Kosto om, als ik me heb aangemeld, te zeggen: “Pjotr, of hoe je in het echt ook heet, jij was een illegaal. Maar nu heb je je gemeld en ben je dus legaal. Je krijgt geen geld en je gaat toch lngs Af”? Ach, nee, zo werkt het Kostisme niet. Kosto hoeft dat geld niet uit eigen zak te betalen, dat haalt hij uit de schatkist. Voor mij is het bod te laag. Maar ik zie wel: een gevaar, een zakenkans, een troost. Het gevaar. Vijftig mensen in Amsterdam weten dat ik een illegaal ben. Prachtig vinden ze dat. Maar morgen looft Kosto driehonderd gulden uit voor wie een illegaal aangeeft bij de politie. Wie zal me dan voor dertig joetjes verraden? Vertelde tant niet over oom die voor dertig tabaksbonnen aan de GPU was verlinkt? De zakenkans. De illegaal is het tegenovergestelde van de Onzichtbare Man. De Onz. Man bezat alles, behalve dat hij niet gezien kon worden. De illegaal bezit niets, behalve dat hij gezien kan worden. Ik maak iedere Hollander, en er zijn er veel met weinig geld en veel tijd, tot een illegaal door zijn pas naar Poste Restante Berlijn te sturen en hem drie woorden Russisch te leren. Of hij wordt een doofstomme illegaal. Je krijgt 500gulden en Kosto zet je op de trein. In Berlijn spring je er uit en haal je bij het postkantoor je pas. Hoe vaak kan je de premie innen? Je moet natuurlijk zweren nooit meer terug te komen. Maar wat is de belofte van een illegaal waard? Kosto moet maar bij elke uitbetaling een vingerkootje afhakken. Abortus kost hier 500 gulden, voor een buitenlandse. Een binnenlandse krijgt het van het ziekenfonds. Kosto ziet in mij een ongewenst kind. Hij heeft er 50 gulden voor over om me niet meer te zien. Waarom? Heb ik iemand schade berokkend? Ik doe niets tegen de wet; niet uit een moralistisch principe, maar omdat ik me een ontmoeting met de Wet niet kan veroorloven. Het is waar: ik heb hier al een paar honderd gulden eerlijk verdiend, maar die heb ik ook weer uitgegeven. Heeft de Hollandse economie onder mij geleden? Ben ik boos om Kosto's bod? Nee. Ik ben als de Wees die geadopteerd wordt door de Zakkenroller. Zakkenroller geeft Wees klap. Wees voelt pijn, maar voelt ok: “Hoera, ik hoor erbij, hij geeft om mij!” Als illegaal was ik niets. Nu ben ik iets. Om precies te zijn: min 500 gulden. Mijnheer Kosto, u heeft mij een beetje genaturaliseerd. Ik sta op de Hollandse begroting. Heb dank, heer Kosto. Ik zal miljoenen landgenoten aanraden de verdwijnpremie bij u te gaan incasseren. Wat mijzelf betreft, zult u echt uw bod moeten verhogen. Schrijft u mij per adres de Achterpagina. wordt vervolgd