Gevallen Ershad wacht dwangarbeid

Hoofdschuddend hoorde generaal Hossain mmed Ershad, tot december vorig jaar de oppermachtige president van Bangladesh, gisteren het vonnis aan van de speciale rechtbank die zich met zijn zaak had bezig gehouden. Wegens verboden wapenbezit werd hij tot tien jaar gevangenisstraf veroordeeld met de uitdrukkelijke toevoeging dat hij net als andere gewone gevangenen ook dwangarbeid zou moeten verrichten.

In zijn stoutste dromen zal de voormaligperbevelhebber, die het Bengaalse leger in de jaren tachtig met ijzeren hand discipline bijbracht, nooit vermoed hebben dat het bezit van vier armzalige geweren en vier pistolen hem nog eens jaren in de cel zou kunnen doen belanden. Ershad zelf houdt bovendien hardnekkig vol dat het hier om wapens ging die hij cadeau had gekregen van buitenlandse functionarissen.

Het is geen verrassing dat de generaal zich onrechtvaardig beeld voelt. Volgens hem is hij het slachtoffer van “verzonnen en politiek gemotiveerde” beschuldigingen. “Het is geen rechtvaardig proces. Ik zal mij tot hogere rechtbanken wenden om mijn recht te halen”, kondigde hij gisteren aan.

Dit proces is nog maar een voorproefje van wat de 61-jarige Ershad nog staat te wachten. Hij zal later nog terecht moeten staan op verdenking van het verduisteren van staatsgelden, het gebruiken van zijn status als president voor persoonlijk gewin en de ongeoorloofde aankoop onroerend goed op naam van zijn vrouw.

De ontluistering van de vroegere president, die nog maar zeven maanden geleden bijna onaantastbaar leek, is bijzonder snel verlopen. Nadat hij op 6 december na een massale campagne van de gezamenlijke oppositie tot aftreden was gedwongen, werd hij al een week later gearresteerd omdat de politie bij een huiszoeking illegale wapens bij hem thuis had aangetroffen. Enige tijd later werd hij overgebracht naar een streng bewaakte gevais in afwachting van zijn proces. Zijn vrouw en zoon kregen huisarrest opgelegd. De familie Ershad mocht hiermee wellicht nog van geluk spreken, want op de straten van de hoofdstad Dhaka viel in die dagen regelmatig de leus 'hang Ershad op'

te beluisteren. Daarmee kwam een einde aan Ershads bewind van bijna negen jaar, het langste van enige leider sinds Bangladesh in 1971 onafhankelijkheid verwierf. een zonder bloedvergieten verlopen staatsgreep kwam hij in 1982 aan de macht en aanvankelijk beloofde hij, zoals zojuist aan het bewind gekomen militaire heersers dat plegen te doen, om Bangladesh na een lange periode van instabiliteit tot een echte democratie te maken.

Van deze belofte kwam bitter weinig terecht en al spoedig bezondigde zijn bewind zich aan grenzeloze corruptie van de meest banale soort.

Het was veel inwoners van het straatarme Bangladesh een doorn in het oog dat de president een grote voorliefde had voor metmanten en goud versierde horloges. Ook de andere passie van de president, vrouwen, zette bij velen kwaad bloed. Vooral na het aftreden van Ershad deden veel Bengaalse kranten, niet langer bedreigd met vervolging, hierover eindelijk een boekje open. Een blad drukte onder andere een foto af van de president die zich liet zoenen door een lange, jonge Amerikaanse blonde vrouw. Het Bengaalse staatshoofd was met deze dame gesignaleerd in verschillende exclusieve clubs in de Verenigde Staten.

Verder had Ed volgens tal van verhalen eveneens een verhouding met de vrouw van een van zijn ministers. De wettige echtgenote van de president hield zich intussen naar verluidt bezig met de aankoop van kostbaar onroerend goed in Californie en in Groot-Brittannie.

Ondanks al deze aantijgingen blijft de voormalige president hardnekkig volhouden dat hij van de prins geen kwaad weet. “Ik heb nergens spijt van en hoef geen excuses te maken”, verklaarde hij in december kort na zijn aftreden.