Demonisch sprookje voor jeugdig publiek

Gezelschap: Nieuwe Dansgroep; produktie: Les Typhons; choreografie: Josette Baz; muziek: Cornelius Hirsch; kostuums: Helene Guetary; licht: Peter Romkema. Gezien: 12 juni in De Krakeling Amsterdam, daar nog te zien 13 en 14 juni 's avonds en 15 en 16 juni matinee.

Vorig jaar zou de Franse choreografe Josette Baz met Jacqueline Knoops Nieuwe Dansgroep een jeugdvoorstelling maken in het kader van het Holland Festival. Door hoofdzakelijk financiele problemen kon dat toen niet doorgaan. Maar dit jaar is het wel gelukt en kan de Nieuwe Dansgroep een opmerkelijk spektakelstuk aan het repertoire toevoegen.

Het gezelschap richt zich gewoonlijk op eigentijdse pure dans, maar in Les Typhons worden tal van andere elementen toegevoegd. Les Typhons (De Orkanen) gaat over zeven figuren die hun oorsprong hebben in de Griekse mythologie en die de zeven hoofdzonden symboliseren: Afgunst, Gierigheid, Hoogmoed, Drift, Ledigheid, Vraatzucht en Wellust. In felkleurige bizarre kostuums, grotesk opgemaakt en voorzien van wilde pruiken, hoofdtooien of goud bespoten haren zitten die zeven als kwaadaardige demonen op stoelen een hels instrumentarium te bespelen: ijzeren stangen, raspende borden, holle buizen. Het geluidspandemonium wordt afgewisseld met een gezongen kinderliedje in een niet bestaande taal. Die taal zal regelmatig de voorstelling larderen evenals allerlei uitgestoten wonderlijke klanken en geluiden.

Gierigheid (Ineke Drabbe) komt het eerst naar voren meop zichzelf geconcentreerde bewegingen die meestal groot beginnen om daarna als het ware weer naar zich toe te worden getrokken. Hoewel de anderen in het proces betrokken raken, delen zij Drabbe's acties niet. Ook Hoogmoed (Renato Bertolino) wil zich duidelijk buiten een groep plaatsen. Met militaristische stramme passen marcheert hij in zijn zwarte outfit en bepluimde helm door de ruimte. De ijdele in wit en goud gestoken Lorenz Orth probeertals Afgunst hem te volgen en Job Cornelissen als Drift verstoort met zijn furieuze uitspattingen regelmatig ieder individueel vertoon. Marishka van Loon, gekleurd in een kostuum dat aan een vuurrode taart doet denken, uit haar vraatzuchtige neigingen door zichzelf en anderen met de tanden te attaqueren. Jantine Kraayenveld, ook in een vuurrood pakje, draait wellustig met de heupen en verleidt iedereen tot een dans met elkaar.

En Ledigheid (Tamara Hillebrandt) buigt zich in haar korte groene jukje loom achterover of ligt languit op de grond of op een stoel.

Herhaaldelijk keert men terug naar de instrumenten om daar zijn lusten of frustratie op uit te leven. Vaak gaat dat samen met de afwisselend in sfeer en karakter gecomponeerde muziek van Cornelius Hirsch, met wie Josette Baz al een aantal jaren samenwerkt. Niet alle karakters komen duidelijk en genuanceerd uit de verf en het geweldadig element heeft een wat te overheersende rol, hetgeen vooral benadrukt wordt door het geluidsvolume van zowel destemmen als de muziek. Dat mag best een onsje minder zijn.

Les Typhons is een vijftig minuten durend demonisch sprookje met verbluffende flair en overtuigingskracht op het toneel gezet door zeven jonge dansers die meer kunnen dan bekwaam een been optillen. En de heftigheid van beweging en vocale uitingen zeer gedisciplineerd weten te hanteren. Ondanks de enkele zwakke plekken is het een geslaagde voorstelling die een jeugdig publiek door de theatraliteit e de vitaliteit ervan zeker zal weten te boeien.