Simons wil niet betalen voor CAO ziekenhuizen

UTRECHT, 12 JUNI. Staatssecretaris Simons van volksgezondheid zal niet ingaan op het verzoek van de Nationale Ziekenhuisraad (NZR) 40 miljoen gulden bij te passen voor de financiering van de CAO voor het ziekenhuiswezen (200.000 werknemers). Dit heeft Simons de werkgeversorganisatie vandaag schriftelijk laten weten.

e NZR en de bonden bereikten op 25 april een akkoord over 3,5 procent loonsverhoging en een eenmalige uitkering van 0,6 procent. Het akkoord had een gat van 40 miljoen gulden, waarvoor de NZR bij Simons aanklopte.

De staatssecretaris heeft het verzoek afgewezen onder verwijzing naar de Tussenbalans. Daarin wordt ervan uitgegaan dat de gezondheidssector kan bezuinigen door het ziekteverzuim terug te dringen en doelmatiger te werken. De NZR reageert “hevig teleurgesteld” op de weigering van de staatssecretaris. Een woordvoerster van de NZR constateert dat het vertrouwen in de overheid ernstig is geschaad. “Nu dreigen de instellingen de dupe te worden, want de CAO is bindend. Een deel van de kosten kan worden doorgeschoven naar 1992. Maar dat betekent dat we dan in de problemen komen.” Zij sluit na de weigering van de staatssecretaris zelfs niet uit dat de patient van dit alles de dupe zal worden. Volgens een woordvoerster van de AbvaKabo ligt “het probleem op het bordje van de werkgevers”. “We zijn met hen overeengekomen dat ook als de overheid geen geld geeft het akkoord zal worden uitgevoerd. Wij zijn niet verantwoordelijk voor de financiering van de CAO. Maar ons is twee keer door de overheid toegezegd dat de loonontwikkeling in de collectieve sector gelijke tred zou houden met die in de marktsector en het is een slechte zaak dat de overheid zijn afspraken schendt.”

NZR-voorzitter Van Veldhoven vindt het “buitengewoon onrechtvaardig” dat de overheid zich niet aan de afspraak van een“marktconforme loonontwikkeling” houdt. De christelijke CFO-bond ziet voor 1992 grote problemen opdoemen. CFO-bestuurder H. Stapel: “De overheid is verantwoordelijk voor grote spanningen in de gezondheidszorg, wanneer geen oplossing voor de financiele problemen wordt bereikt”.