Vergaderen tot flesjes bier schuimend dansen

Voorstelling: De Veroordeling van het Hoofd in het voormalig 'alles is fijn paleis' oer leiding van de Respectloze Scribenten door Wurz-De Groep. Tekst en regie: Jules Terlingen; spelers: Hans van Hechten, Paul Korssen, Teun Luijendijk, Cornelis Schenk, Adri Verberne. Gezien: 8-6 De Brakke Grond Amsterdam. Aldaar t-m 15-6.

Een uur lang heb ik naar vijf mannen gekeken die zich Wurz en De Groep noemen en gezamenlijk een stuk opvoerden met de onmogelijke titel De Veroordeling van het Hoofd ihet voormalig 'alles is fijn paleis' onder leiding van de Respectloze Scribenten. In dat uur hebben de mannen veel gezegd, in een taal die ik versta, maar het eigenaardige is dat ik achteraf niet kan navertellen waar ze het al die tijd over hadden. Meestal leek het alsof de opeenvolgende zinnen geen verband met elkaar hielden; toch - en dat is minstens zo merkwaardig - heb ik me niet verveeld. Hoe ontstaat zo'n stuk en waarom? Ik zou het niet weten, de gedachtengang van Jules Terlien, die het stuk schreef en regisseerde, is ondoorgrondelijk. Dat neemt niet weg dat De Veroordeling van het Hoofd een redelijk onderhoudende voorstelling is waarin zich soms nogal komische situaties voordoen. Dit is vooral te danken aan de acteurs, met name aan het optreden van Hans van Hechten. Hij heeft een feilloos gevoel voor de juiste houding en intonatie om in absurde omstandigheden een geloofwaardige verschijning te blijven. Als voorzitter van een commissie die belast is met dveroordeling van het Hoofd, zit hij aan het hoofd van de tafel in het 'alles is fijn paleis' en paft een dikke sigaar. Terwijl een als vrouw verklede man, die wordt aangesproken als juffrouw Diederik, in een donkere hoek zit te somberen naast een voortdurend liedjes producerende geluidsinstallatie, voeren de voorzitter en zijn drie compagnons geagiteerde gesprekken, waarbij ze elkaar flink om de oren meppen. Bron van ergernis zijn onder deren twee respectloze scribenten. Een van hen maakt ijverig notulen in een boekje zonder de ambitie de discussie zo nauwkeurig mogelijk weer te geven. Overbodig te zeggen dat zijn gedrag aanleiding geeft tot heftige commotie. De heren ruzien op luide toon en met veel gezwaai van armen en benen, zodat de flesjes bier schuimend dansen op het tafelblad. De sociaal-democratie en vrouwen (die volgens sommigen de toegang tot cafe's ontzegd zou moeten worden) zijn onderwerpen die vaak terugkeren,maar uiteindelijk leidt alles tot misverstanden, crises en het opheffen van de commissie. De conclusie kan niet anders zijn dan dat al het schelden voor niets was: niemand is er iets wijzer van geworden, de spelers niet en het publiek al helemaal niet. Als het spel minder amusant was geweest, zou je moeilijk weerstand kunnen bieden aan de lelijke gedachte dat de acteurs zich beter de moeite en energie hadden kunnen besparen.