Geen magie bij Mozart van Gardiner

Concert: The English Baroque Soloists o.l.v. John Elliot Gardiner. Programma: W.A. Mozart: Gran Partita KV 361, Gehoord: 8-6 Kleine Zaal Concertgebouw Amsterdam.

Een van de scenes uit de film Amadeus van Milos Forman die destijds de grootste indruk maakte, draaide om het Adagio uit Mozarts blazersserenade, de Gran Partita. In zijn herinnering hoort Salieri de sensuele blazersklank waarmee de syncopische beweging inzet en als vervolgens hobo en klarinet uit de hemel neerdalen krimpt de arme man in elkaar van jaloezie. In het volle besef van zijn eigen middelmatigheid tnt hij aan hoe een genie met simpele ingredienten pure magie bedrijft. Zaterdagmiddag bij het optreden van The English Baroque Soloists in het Holland Festival klonk ditzelfde Adagio even zinnelijk van klank en simpel van constructie als in Salieri's geheugen, alleen de magie ontbrak. De milde benadering van het ritme maakte dat de syncopische begeleiding niet ging swingen en de wat te reele klank van de hobo rstoorde de hemelse illusie. John Eliot Gardiner, dirigent van het ensemble, houdt niet van een Mozart met barokke articulatie waarbij de contrasten tussen staccato en legato worden aangescherpt. “Maak Mozart toch niet ouderwetser dan hij is,” verzuchtte hij onlangs in een interview. Er werd door het Engelse ensemble elegant en mild gemusiceerd. Met een perfecte beheersing van de zo lastig te bespelen authentieke blaasinstrumenten brachten zij smetteloos zuiver spel en een evenwichtige klankbalans tot std. Deze serenade, gebracht als verfijnde Unterhaltungsmusik had ook op Salieri geen verontrustende uitwerking gehad, want het geniale van de Gran Partita werd door Gardiner en zijn ensemble niet onthuld.