Senegalese band van Ismael Lo swingt zonder te transpireren

Concert: de Senegalese zanger, gitarist en mondharmonicaspeler Ismael Lo en zijn band met o.a. Doudou Konare (gitaar) en Thio Mbaye (percussie). Gehoord: 7-6 Melkweg, Amsterdam. Verder te horen: 9-6 Poetry Park, Rotterdam ('s middags), Derde-Wereldfestival, Tilburg ('s avonds).

Er zijn dansorkesten die de kwaliteit van hun optreden afmeten aan het zweet dat zij zelf plengen, en dat zijn meestal niet de beste. Er zijn veel dansorkesten die er vooral op uit zijn het publiek te laten zweten, en dat zijn meestal de populairste. Er zijn ook dansorkesten die zo ontspannen spelen dat transpiratie geen rol van betekenis speelt, als middel, noch als doel. Zij maken muziek, lijken er nog plezier in te hebben ook en het dansen gaat als vanzelf, zowel op het podium als in de zaal.

Het orkest van de Senegalese zanger-gitarist Ismael Lo valt zonder twijfel in deze laatste categorie. De band bestaat louter uit goede musici, beheerst alle denkbare moderne dansritmes en gooit er van tijd tot tijd wat goed getimede breaks of tempowisselingen tegenaan zonder dat iemand erdoor van streek raakt. Hoewel bij een dergelijk vakmanschap gladheid altijd op de loer ligt, was er vannacht telkens wel iets waaruit bleek dat Lo en zijn mannen meer dan een soepele swingmachine zijn.

Gitarist Doudou Konare trok de aandacht door bijdragen die gunstig afstaken bij de repeterende riedeltjes waar zijn modale Afrikaanse collega's in grossieren. Zijn solo's hadden een kop en een staart en ademden weldadig. Percussionist Thio Mbaye voorzag het toch al levendige geluidsbeeld van felle morsesein-achtige mededelingen en mocht terecht een solostuk voor zijn rekening nemen.

Ook Ismael Lo zelf zorgde voor variatie door halverwege het concert even de Spaanse gitaar plus mondharmonica ter hand te nemen. Geen enkele folk-troubadour hoefde er concurrentie van te duchten maar het tekende dit concert, dat voor alles in het teken van de ontspannenheid stond. Dat er van tijd tot tijd een danseres voor de band sprong die zich zichtbaar heel druk maakte, was dan ook niet rampzalig maar wel onbegrijpelijk.

Want dat had Ismael Lo tenslotte de hele avond duidelijk gemaakt: soepel wiegen is goed voor iedereen, maar zweten is voor de dommen.