Om een paar potten verf

NEDERLAND IS een rechtvaardig land. Als de lonen in het bedrijfsleven omhooggaan, stijgen de uitkeringen evenveel. Krijgt de openbare school geld voor een extra bezem, dan krijgt de bijzondere school dat ook. Als het autorijden duurder wordt, wordt het openbaar vervoer duurder. En andersom: als het openbaar vervoer duurder wordt, wordt het autorijden duurder. Het vorige kabinet wist zelfs een directe relatie te leggen tussen de begroting van ontwikkelingssamenwerking en die van defensie. Niet verwonderlijk dus dat als de huren omhooggaan de lasten voor huiseigenaren ook evenveel stijgen.

Het is allemaal terug te voeren op het 'gelijkheidssyndroom' waarvan PvdA-leider Kok drie weken geleden sprak in een interview met deze krant. Hij zei toen dat zijn partij daarvan te veel “het slachtoffer” was geworden. Nog het slachtoffer s, zal hij bedoelen en niet alleen de PvdA, maar ook het CDA. Want hoe is anders het gisteren aanvaarde wijzigingsvoorstel te verklaren dat CDA en PvdA deze week indienden tijdens het debat in de Tweede Kamer over de verhoging van het huurwaardeforfait? Het huurwaardeforfait voor bezitters van huizen tot een ton gaat minder omhoog dan voor bezitters van huizen die duurder dan 100.000 gulden zijn. Hiermee moet de 'onrechtvaardigheid'

worden weggewerkt dat de woonlasten voor eigenaars van goedkope woningen relatief meer stijgen dan de huren voor laagstbetaalden. Voor het goede begrip; het gaat hier volgens de woordvoerder van het CDA om een verschil van “enkele tientjes” per jaar.

Anders gezegd, voor 'een paar potten verf' wordt het huurwaardeforfait nu ook inkomensafhankelijk gemaakt. Een jaar na Oort wordt de zoveelste uitzondering aan het belastingbiljet toegevoegd. En dat allemaal voor de optiek: want het zijn niet alleen laagstbetaalden die in de huizen tot een ton wonen. Zoals ook geen rekening is gehouden met het feit dat huizen in de Randstad duurder zijn dan in de regio.

Maar het oogt gelijk en daar was het PvdA en CDA om te doen. Terwijl het debat over handhaafbaarheid in het land voortwoedt, regelt en verfijnt Den Haag verder. Gelukkig is de Eerste Kamer er nog.