Klanten blijven buiten schot

Hoeren. Regie: Meral Uslu. In: Amsterdam, Desmet; Utrecht, 't Hoogt; Nijmegen, De Marienburg.

Over prostitutie is de laatste paar jaar veel te zien en te lezen geweest, mede door activiteiten van een belangenvereniging als De Rode Draad. Forums werden belegd om de positie van prostituees te verbeteren en de belanghebbenden mochten hun woordje doen voor radio en tv. Een week geleden nog vertoonde de televisie een documentaire waarin een aantal prostituees over hun leven vertelde. Veel van dat half-verborgen leven in achterkamertjes, hotelkamers, dure seksclubs, of zomaar op straat is inmiddels bekend. We kennen de met prullaria volgestouwde flats waarin huisvrouwen overdag een centje bijverdienen, de in keurig mantelpak gestoken dames van de chique escort-club en de kleumende heronehoertjes op de gracht. Wat dat betreft voegt de documentaire Hoeren van Meral Uslu weinig toe aan het al eerder vertoonde, of het moeten de zo te zien met water gevulde glazen of plastic bollen zijn die travestiet Angie (“ik ben een Braziliaans type, 1 meter 74, met lang zwart haar”) bij wijze van borsten onder zijn blouse steekt. Dat Hoeren, uitgebracht door Cinemien, toch een onderhoudende film is komt door de genterviewden, die goed uit hun woorden komen en vrijuit en vaak met humor over zichzelf en hun werk vertellen. Uslu heeft zeven zeer verschillende mannen en vrouwen bij elkaar gebracht uit uiteenlopende 'disciplines': een homo-prostitue, een travestiet, een transseksueel, een 'thuiswerkster', een vrouw van een escort-bedrijf, een vrouw die in een bordeel werkt en een raamwerkster met SM als specialisme. De camera volgt hen thuis, op straat en op de werkplek. Een gemis bij veel van dit soort films is, dat de klanten buiten schot blijven. Indirect krijgen we in Hoeren over hen te horen, maar die uitspraken over aardige, lastige en soms ook hele vieze mannen, maken de nieuwsgierigheid naar het ware gezicht van de klant alleen maar groter.

Wie zit er achter die beschaafde stem die we door de telefoon aan Angie horen vragen of hij in is voor urologie, 'Grieks' en fist fucking? Wie zijn die bordeelbezoekers die zich eerst grondig laten afsoppen alvorens voor behandeling in aanmerking te komen? En op wie doelt homo-prostitue Vincent als hij het heeft over 'klootzakken en hufters'? De film geeft daar helaas geen antwoord op. Wel laat hij een aantal aardige details zien van bijvoorbeeld de in pantermotief gehulde thuiswerkster in de Bijlmerflat die, voor het herenbezoek zich aandient, de foto's van het nachtkastje verwijdert en de rotanstoel met gestoffeerde zitting vervangt door een plastic keukenstoel, “want die kun je beter aflappen”. En van Vincent die voor zichzelf is begonnen op een etage met alleen koud water en na afloop van elk bezoek de toiletverstuiver hanteert om de boel weer fris te laten ruiken. Toch zijn deze momenten te zeldzaam om het gevoel van herhaling en daarmee verveling te onderdrukken. Doordat zoveel genterviewden aan bod komen blijft de film aan de oppervlakte. Net op het moment dat je meer hoopt te horen, springt het beeld weer op een ander over. Een wat minder breed assortiment uit het prostitutieaanbod had wellicht meer diepgang opgeleverd.