De fantasie van een kleine jongen

Queen of Hearts. Regie: Jon Amiel. Met: Ian Hawkes, Joseph Long, Anita Zagaria, Vittorio Duse. In Amsterdam, Alfa 1.

Het zal zo begin jaren vijftig zijn. Een jonge Italiaanse man ontvoert een meisje. Hij houdt van haar en zij van hem, maar ze is aan een ander beloofd. Woedende, in het zwart geklede figuren achtervolgen hen door de smalle straatjes van het Toscaanse museumdorp San Gimignano en ze vluchten naar de top van een van de vele middeleeuwse torens die daar boven de scheve daken uitsteken. Daar aangekomen zien ze geen andere uitweg dan hand in hand te springen: liever samen dood dan levend gescheiden. Een hooiwagen breekt hun val en ze emigreren naar Londen, de boos geboren (schoon-)moeder in hun kielzog. Dankzij de voorspelling van een sprekende varkenskop wint de man, inmiddels vader van een stoet kinderen, een klein fortuin aan de pokertafel en het gezin begint een espressobar. Vanzelfsprekend duikt na een jaar of twintig de bedrogen huwelijkspretendent op om verhaal te halen. Zijn wraak is vreselijk. Hij palmt de oudste zoon in en weet gaandeweg ieder bezit aan de familie te onttrekken, te beginnen met de antieke espressomachine om uit te komen bij de trouwring die de vrouw meer dan twintig jaar eerder om de ringvinger van haar man schoof. De jongste zoon, in contact met zijn overleden grootvader via het geerfde gehoorapparaat, weet met deze bovennatuurlijke hulp de paardenraces te winnen. Het hele bedrag wordt besteed aan het terugkopen van de trouwring, vader en moeder vallen elkaar in de armen. De jaloerse wreedaard leert voor de tweede maal in zijn leven dat liefde altijd overwint en wankelt van wanhoop. Het gelukkige paar omhelst samen de ontgoochelde duivel die hun leven bijna verwoestte. Oftewel: het verhaal dat Queen of Hearts vertelt, hangt aan elkaar van toeval, onwaarschijnlijkheden, doorgedraafde fantasietjes en vals sentiment. En dat komt allemaal nog eens extra hard aan doordat regisseur Jon Amiel het de opgewonden vorm gaf van de 'commedia all'Italiana' zoals die in de jaren zestig werden gemaakt, liefst met een dartele Monica Vitti in de hoofdrol. Wat de film redt is de keuze van de hoofdpersoon. Dat is niet de man, zijn geliefde of haar moeder, Queen of Hearts wordt verteld uit de blik van hun jongste zoon. Het is direct duidelijk dat hij een kleine fantast is. Dat hij nu en dan een gebeurtenis wat mooier maakte, is ingecalculeerd. De leidraad van zijn kinderlijke verbeelding maakt eveneens aannemelijk dat sprookjesmotieven worden verkocht als waar gebeurd. Queen of Hearts werd op die manier een naeve film, met een lach en een traan op de juiste plaats en een weldadig happy end aan het slot. Niet onvergetelijk of briljant, en met ergerlijke 'exportfahige' cliche's over dat koddige Italiaanse volkje, maar voldoende sympathiek. Zeker voor wie zit te kijken met een of meer lagere school-kinderen in zijn gezelschap.