Opmerkelijke opmars van Amerikanen op Roland Garros

PARIJS, 3 JUNI. De een (Thomas Muster) beschuldigt de tenniskalender waarop te veel toernooien zouden prijken die tot overbelasting van de spelers leiden, weer anderen zien de introductie van het verbeterde materiaal als de oorzaak dat de verhoudingen aan de tennistop steeds schever komen te liggen. Het hft er dit jaar ten minste al in geresulteerd dat maar liefst zestien verschillende tennissers in de top tien van de wereldranglijst hebben gestaan. Alleen aan de posities van Edberg, Becker, Lendl, Agassi - de enigen die al meer dan een jaar bij de eerste tien staan - veranderde weinig. Maar Bruguera, Courier, Forget en Svensson zorgden er voor dat de gemiddelde leeftijd van het tennis-walhalla sterk is teruggelopen.

angezien in het gravel-circuit, elf toernooien hadden dit jaar al een winnaar die niet in de top tien staat, helemaal alles overhoop lag, werd voor de start van de Franse kampioenschappen op Roland Garros in Parijs op een aantal spectaculaire verrassingen gegokt. Dat laatste blijkt echter in de praktijk nogal mee te vallen. Gisteren bereikten Becker, Chang, Agassi en Hlasek als eersten de kwartfinales in het mannenenkelspel, vandaag kan ook een favoriet als Stefan Edberg zich daar nog bij voegen.

Vooral Agassi blijkt zich op het gravel van Parijs - waar hij vorig jaar in de finale nogal pijnlijk onderuit ging tegen Andres Gomez uit Equador - erg behaaglijk te voelen. Hij speelde vrijdag al tegen Patrick McEnroe en gisteren tegen Mancini, een altijd lastige klant op gravel, tennis van bijzonder gehalte en kon het zich daardoor op de persconferentie best verloorloven over de muziek van James Taylor en Van Morrison te keuvelen en te speculeren over zijn tenniskleding op Wimedon over drie weken. “Jullie wachten al zoveel jaar hoe ik er daar uit zal zien, dus die paar weken kunnen er ook nog wel bij”, meende de 21-jarige Amerikaan, die met het gerafelde demi-spijkerbroekje met daaronder een halve maillot waarmee hij gisteren optrad, aan de Church Road van Wimbledon waarschijnlijk tegen een muur van onbegrip botst.

Boris Becker - ondanks zijn 23 jaar al een tennisveteraan - is al sinds 1984 bezig in Parijs, bereikte gisteren pas oor de vierde keer de laatste acht, maar heeft nog nergens ter wereld in zijn loopbaan een officieel graveltoernooi gewonnen. Opmerkelijk is echter de opmars van de Amerikanen, doorgaans ook geen helden op gravel, hoewel Agassi en Chang een soort specialisme van dit kwaad hebben gemaakt.

Met Jim Courier of Todd Martin voegt zich vandaag ook nog een derde Amerikaan bij de laatste acht, omdat Paul Haarhuis zaterdag al in vier sets (6-2, 4-6, 6-3, 6-4) volkomen werd afgebluft door Martin, wiens ATP-ranking (243) niet eens voldoende was om direct te worden toegelaten tot het hoofdtoernooi.

Bondscoach Stanley Franker gooide het op het feit dat hij nog nooit een speler heeft gezien die vanaf de baseline met zowel zijn forehand als backhand zoveel winnende slagen wist te produceren als Martin.

Maar daarbij ging de coach, die in eerste instantie verantwoordelijk is voor het wel en wee van het vaderlandse tennis, toch wat al te gemakkelijk voorbij aan het feit dat het wer typisch Nederlands is om eerst de nummer acht van de wereld (Ivanisevic) te verslaan om vervolgens door de nummer 243 te worden gedeklasseerd.

Haarhuis: “Ik had in principe een goede loting, maar toen ik op de baan stond verbaasde hij me zoals hij stond te spelen. Het is niet meer zoals tien of vijf jaar geleden, toen je iemand die onder je stond zo maar kon pakken.”

Dat de Nederlanders in Parijs toch weer een teleurstellend Grand-Slamtoernooi hebben gespeeld wil er bij de positief ingestelde Franker beslist niet in. Franker: “Toen ik de loting voor de eerste dag zag wist ik wat dat betreft al hoe laat het was.”

Krajicek en Siemerink, die blindelings op hun sterke service vertrouwen, zitten nog in een leerproces, Haarhuis en Koevermans (die het nadeel heeft dat hij een nogal eenzijdig slagenarsenaal heeft dat hij moeilijk kan veranderen), kunnen alleen incidenteel voor een verrassing zorgen. Maar een plaats bij de top tien, zoals Franer die voor Siemerink of Krajicek in een niet al te verre toekomst voorspelt, of kunnen winnen van ongeacht iedere top-tienspeler (coach Henk van Hulst over Paul Haarhuis), het zijn allemaal enigszins valse tonen wat betreft de toekomstmuziek van het Nederlandse tennis.

In het vrouwentoernooi op Roland Garros kwalificeerden zich vijf speelsters die ook vorig jaar al de kwartfinales bereikten. Naast Seles, Martinez, Novotna, Fernandez en Graf, gingen ook Tauziat, Sabatini en Sanchez over naar de volgende ronde.