'Gershwin van de rock' bewijst zijn veelzijdigheid met korte, directe popsongs; Show Joe Jackson verfrissend sober

Concert: Joe Jackson (zang en toetsen) met Mindy Jostin (zang, gitaar, mondharmonica), Sue Hadjopolous (percussie), Ed Roynesdal (toetsen), Tom Teeley (gitaar), Dan Hicket (drums) en Graham Maby (bas). Gehoord: 2-6 Doelen, Rotterdam. Herhaling: 3-6 RAI, Amsterdam.

Bij zijn recente optreden tijdens het inkpopfestival slaagde Joe Jackson er wonderwel in, een publiek van meer dan vijftigduizend mensen te boeien met een repertoire dat voor een aanzienlijk deel uit nieuwe songs bestond. Zijn tiende studio-album Laughter & Lust staat dan ook in het teken van korte en betrekkelijk directe popsongs, net als de muziek van het debuut Look Sharp waarmee Jackson twaalf jaar geleden in een klap zijn naam vestigde als song(H)schrijver en 'new wave'-artiest.

Inmiddels verdiende hij met een reeks soundtracks voor films, muzikale uitstapjes als het Jumping Jive-project en de quasi-klassieke orkestplaat Will Power de bijnaam 'Gershwin van de rock', hoewel dat predikaat wellicht door hemzelf de wereld in werd geholpen. Het ontbreekt de eigenzinnige Engelsman, die enkele jaren geleden voorgoed naar New York verhuisde, bepaald niet aan hoogdravende pretenties.

Joe Jackson geeft zijn vorige platenmaatschappij de schuld voor het flopp van zijn voorlaatste plaat Blaze of Glory. Het is een ambitieus conceptalbum dat af en toe symfonische trekjes vertoonde, terwijl het de toegankelijkheid van zijn beste liedjes moest ontberen.

Nu Jackson in muzikaal opzicht bij zijn uitgangspunt lijkt teruggekeerd, wordt ook zijn live-optreden gekenmerkt door een verfrissende soberheid. Verdwenen zijn de decors en de achtergrondprojecties, ten gunste van een onopgesmukt podium waar muzikanten in hard wit licht hun kunsten vertonen. Jackson begon alleen achter de elektrische piano, als een licht nerveuze barpianist die een voor een zijn begeleiders ten tonele voerde. Bassist Graham Maby, een oudgediende die als enige deel uitmaakte van al Jacksons eerdere groepen, mocht zijn vingers warm spelen in een muzikaal onderonsje tijdens Right & Wrong, waarna multi-instrumentaliste Mindy Jostin nieuwe inhoud gaf aan het als duet uitgevoerde It's Different for Girls.

Zoals we inmiddels van Jacson gewend zijn, liet hij verschillende van zijn succesnummers in volstrekt nieuwe of dramatisch gewijzigde versies horen. Zo bleek de publieksfavoriet Fools In Love dit keer voorzien van een veelstemmig zangkoor en werd het jachtige tempo van Got The Time extra zwaar aangezet met drukke percussie en een mondharmonica als een vastgelopen autoclaxon.

Jacksons grootste kracht als uitvoerend artiest schuilt in de doorwrochte arrangementen, die in navolging van zijn voorlopige meesterwerk Night & Day mestal worden beheerst door bruisende latinritmes. Percussionste Sue Hadjopolous vervult hierin een sleutelrol. Een aanstekelijke versie van de oude hit Oh Well van Fleetwood Mac liet velen uit de stoelen opveren, terwijl Jackson een laconieke draai gaf aan de woorden 'I can't sing, I ain't pretty and my legs are thin', waarbij het natuurlijk de bedoeling is dat we opmerken dat die foeilelijke lange slungel wel degelijk kan zingen.

Voor een publiek dat hem al bij voorbaat op handn droeg, kon de bleke Engelsman nog eens overtuigend aantonen hoe veelzijdig hij is, zodanig dat zelfs de opgepoetste punkrock van de toegift I'm the Man geenszins uit de toon viel. Jackson beheerst vele stijlen en zijn optreden was perfect in balans, op het gevaar af dat het allemaal net iets te glad, te braaf en ingestudeerd over het voetlicht kwam. Op Pinkpop moest hij er hard voor werken; hier was het hem aan te zien dat hij in feite een thuiswedstrijd spelde voor een volle zaal die zelfs zijn abominabele Nederlandse uitspraak van de vertaalde titel Big World ('Kroete Wierol') met een ovatie beloonde.