Dans Randy Warshaw uit New York kabbelt

Gezelschap: Randy Warshaw Dance Company met Event Horizon, Disappearance of the Outside en Captiva. Choreografie: Randy Warshaw; muziek: resp. John King-Trio Bravo, John King en David Linton; kostuums: Kay Stuntz en Eva Goodman. Gezien: 2-6 De Meervaart, Amsterdam. Daar nog te zien: 3-6 met Fragile Anchor in plaats van Event Horizon.

In theater De Meervaart in Amsterdam speelt zich tot 15 juni als onderdeel van het Holland Festival het evenement New York Time af.

Daarin zijn door Amerikaanse fotografen gemaakte films te zien, is er een tentoonstelling van zwarte fotografen over de verpaupee stadswijken waarin zwarte families leven en presenteert de animator - poppenspeler - politiek satiricus Paul Zaloom zijn meest recente performance. Bovendien treden er onder de overkoepelende titel Fresh Traces drie Newyorkse moderne dansgroepen op.

De Randy Warshaw Dance Company opende de serie. Warshaw maakte in 1989 voor de Rotterdamse Dansgroep een ballet op speciaal geschreven muziek van het Belgische Trio Bravo. Een uitgebreidere versie daarvan, aangevuld met muziek van John King, opende nu he programma van zijn eigen gezelschap. Het is een dertig minuten durend, uit korte fragmenten opgebouwde compositie die een expose is van de bewegingstaal die Warshwa hanteert: ontspannen en vloeiend, met lichamen die ver uit het lood hangen, lichte sprongen, los en soepel zwaaiende armen, benen en heupen die de aanzet geven tot onverwachte richting- en energiewisselingen. Doorgaande frasen waarin telkens moenten van suspense zitten die het spelen met evenwicht en energie benadrukken.

In Event Horizon zijn die frasen vrij kort en worden zij door steeds wisselende formaties dansers uitgevoerd. Er wordt dan ook heel wat op en af gegaan. Hoe goed en moeiteloos de drie mannen en vier vrouwen het ook allemaal uitvoeren en hoe aangenaam dat ook is om naar te kijken, het kabbelt toch teveel maar door in een zelfde stroom om te blijven boeien. De nogal van sfeer wisselende muzikale composities, die vooral gebaseerd zijn op dissonanen, blijven volkomen losstaan van de choreografie.

Twee kortere nummers vullen het programma aan: Disappearance of the Outside wordt gedanst door vier vrouwen. Ieder volgt hoofdzakelijk eigen patronen en bewegingen waarin scherp geaccentueerde details verwerkt zijn. Regelmatig komen zij even bij elkaar in rust tot een het initiatief neemt en de aanzet geeft voor een serie volgende impulsen. Captiva tenslotte is het kortst: acht minuten, en ook het meest hecht in structuur. Hier wordt door de drie paren veel vaker unisono bewogen en de vitaliteit is zodanig gebundeld dat het werk een element van kracht krijgt die overtuigend werkt. Samengevat: een voorstelling met fraaie dans, met kunde, energie en exactheid uitgevoerd, maar echt opwindend wilde het niet worden.