Joop Hiele gaat gevecht met pechduiveltje niet uit de weg

OISTERWIJK, 1 JUNI. De carriere van doelman Joop Hiele slingert zich langs grillige wegen. Al een decennium staat hij in de schaduw van Hans van Breukelen. Niet eens op grond van zijn kwaliteiten. Het verschil zit 'm misschien meer in het feit dat de een een engeltje op de lat heeft en de ander niet. Tegen de stroom in bleef Hiele al die jaren vechten voor een plaats in het Nederlands elftal. Zijn geduld wordt volgende week woensdag beloond als hij de geblesseerde Van Breukelen mag vervangen in het EK-kwalificatieduel van Nederland met Finland. Het wordt Hieles zevende interland, liefst 51 keer moest hij vanaf de reservebank toekijken.

In Oisterwijk, waar Michels het Nederlands elftal in een fraaie uitspanning bijeen had geroepen voor een soort theekransje, draaide Hiele gistermiddag de film van de afgelopen elf jaar nog eens terug en constateerde dat “er altijd wel wat was”, als er een beroep op hem werd gedaan. Het begon op 10 september 1980 onder Kees Rijvers. In het winderige stadion van Dublin moest Hiele Piet Schrijvers vervangen.

Het verjongde Nederlands elftal ging ten onder tegen de ontstuimige Ieren: 2-1.

Hiele was doorgestroomd uit Jong Oranje en had bij Feyenoord net een paar maanden eredivisie-ervaring. De nederlaag werd hem min of meer aangerekend. Daarna kreeg hij alleen nog een kans wanneer anderen in opspraak raakten. Zoals met na het 'polletje' van Van Breukelen (1987, tegen Hongarije) en de 'stress' van Theo Snelders (1989, tegen West-Duitsland). In het laatste geval zou de dominante persoonlijkheid Hiele de doelman van Aberdeen op de kamer en tijdens de training zodanig uit zijn evenwicht hebben gebracht, dat deze bij bondscoach Libregts voor de eer bedankte.

Hiele probeerde dat gerucht gisteren te ontzenuwen. “Er moeten microfoontjes bij ons op de kamer zijn verstopt. Hoe kan iemand dat anders weten? De realiteit is dat ik geheel achter de beslissing stond om Snelders op te stellen. Ik was na een lange blessureperiode pas op tachtig procent van mijn krachten. Ik heb Snelders nog mijn handschoenen geleend voor de laatste training. Maar hij kon de druk eenvoudig niet aan.”

Zelden kwam er een vervolg op Hieles optreden in Oranje, hoewel hij nimmer echt faalde. De onverwoestbare en ervaren Van Breukelen stond bij elke bondscoach net iets hoger aangeschreven. Na de interland tegen Hongarije, waarvoor Van Breukelen was gepasseerd wegens een blunder in de Kuip, leek Hiele zijn 'eeuwige' concurrent eindelijk te hebben gepasseerd. Tegen Belgie, in september 1987, was de Rotterdammer weer eerste keus geweest, ware het niet dat hij in een molshoop stapte en zijn enkelbanden scheurde.

Hiele kan een talisman best gebruiken. Het pechduiveltje ligt bij hem voortdurend op de loer. Als Hiele in het doel staat gebeuren er nog weleens wat onverwachte dingen, zonder dat hij daar ook maar enige schuld aan heeft. Zoals tijdens de oefenwedstrijd met het Nederlands elftal tegen De Treffers in de aanloop naar het Europees kampioenschap van 1988. Oranje won met dubbele cijfers en Hiele, die bij hoge uitzondering Van Breukelen mocht vervangen, kreeg een schot op zijn doel. Dat was een kogel van vijftig meter die onhoudbaar in de kruising vloog.

Gezien de tegenslag op clubniveau is het eigenlijk een wonder dat Hiele steeds bleef deel uit maken van de Oranje-selectie. Na een paar seizoenen van kommer en kwel ontvluchtte hij vorig jaar 'zijn' club Feyenoord. Bij SVV hoopte hij in rustiger vaarwater te belanden, maar niets was minder waar. Het adoptiekind van eigenaar John van Dijk is inmiddels ten dode opgeschreven en staat ook op het punt om te degraderen. Hiele kan erg kwaad worden als je suggereert dat assistent-bondscoach Dick Advocaat, ook trainer van SVV, hem steeds in een kruiwagen naar Oranje heeft gebracht. “Het maakt in principe niet uit waar je voetbalt. Als je maar hard werkt dan kom je vanzelf in het Nederlands elftal. Ik heb dit seizoen alleen na de winterstop even een terugslag gekend. Dat had niet eens met de op handen zijnde fusie met Feyenoord te maken. Want als je realistisch bent is het te begrijpen wat Van Dijk wil. Nee, er waren andere zaken die mij irriteerden.

Ontwikkelingen binnen het elftal. Daar heb ik me zo erg over opgewonden dat dat ten koste ging van mijn prestaties.” Hiele spreekt in raadselen, maar zegt vervolgens: “Ik wil altijd winnen. Als anderen die instelling niet hebben kan ik me daar aan ergeren.”

De 32-jarige Joop Hiele, die in het dagelijks leven auto's verkoopt bij Van Dijk, weet zeker dat er nog leven is na de dood van SVV. Hij heeft een zevenjarig contract met de Schiedamse club en zolang er geen sprake is van een faillissement zal die verbintenis moeten worden gerespecteerd. Een rentree bij Feyenoord lijkt hem wel wat. “Want de mensen die mij vorig jaar hebben afgeschreven zijn ondertussen via de achterdeur vertrokken of door de voordeur eruit gegooid.”

Hij doelt dan op Bengtsson, Verbeek, Snoeck en Lagendijk. Vooral de laatste kan hij missen als kiespijn. Lagendijk haalde immers Ed de Goey van Sparta naar de Kuip om Hiele op te volgen. Dat was op zich geen slechte keuze, getuige het feit dat uitgerekend De Goey nu in de selectie van het Nederlands elftal is beland. Maar net als in Oranje wil Hiele zich bij Feyenoord onder geen beding ondergeschikt maken aan De Goey. Hij heeft al het grapje gelanceerd dat de terreinknechten maar vast een nieuwe dug-out moeten bouwen zodat de lange doelman volgend seizoen op de bank kan plaatsnemen.

Hiele: “Als ik me goed blijf verzorgen kan ik nog vier, vijf jaar mee op topniveau. Feyenoord hoeft me niet voor de bak aan te trekken. Ik denk al vaak genoeg aan anderen, nu wil ik voor mezelf opkomen. Leuk dat De Goey ook bij Oranje zit. Maar Menzo en Snelders zijn geblesseerd en hij is dit seizoen pas vier wedstrijden in vorm.”