HI HO

Vrijdag vorige week (nee niet gisteren, want gisteren had ik dit stukje al af) stond er een artikeltje met foto in deze krant over de Walt Disney Company, u weet wel, van Sneeuwwitje.

Ik geloof zelfs dat ik die plaat thuis had, met die liedjes van Grumpey, en de andere dwergen (achter Grumpey had ik al een komma, met de bedoeling nog wat andere dwergnamen in te vullen, maar ze wilden me niet te binnen schieten. Wel het 'hi ho, hi ho, mm mm to work we go'

of zoiets). Want dat soort platen werd toen verkocht en ook gaarne gekocht door grootmoeders en tantes voor het jongvolk (Kijk, nu nog 's wat, mijn pen haakt bij het woord jongvolk, waarschijnlijk gestuurd door die moedige en aardige mevrouw die gisteravond voor de IKON uitlegde hoe het was om NSB-dochter te zijn. Ik kon haar goed begrijpen, maar niet de vragensteller, die onzinnige vragen stelde als: 'Had u zich dan niet kunnen verzetten?' Nee natuurlijk niet. Ga zelf maar eens bij de Jeugdstorm en verzet je vervolgens, denk ik dan, kaffer. Veel gevallen bekend van zich verzettende jeugdstormsters? Op politieke gronden?

Anderzijds ging die aardige mevrouw wel heel ver in haar veronderstelling dat pa, ideeel NSB'er, van de Endlosung had kunnen weten. Als je daar niet mee te mak had, als je geen verzetskrantjes las, als je blokhoofd was in een plaats in het oosten van het land, dan wist je dat waarschijnlijk niet - en je kon er ook niet door goed nadenken achter komen. Die man dacht dat ze in de Oekrane te werk gesteld werden. He, wat dwaal ik af).

Terug naar het onderwerp. Walt Disney. Ook fout geweest, maar op een andere manier. Simon van Collem kon zich er nog weleens over kwaad maken hoe de oude Walt zijn schrijvers en personeel koeioneerde. Die schrijvers en tekenaa zaten in genummerde kamertjes en werden ook met hun nummer aangesproken. Gewoon een vreselijke man die mooie dingen kon (lees: liet) maken.

Nu, Walt is inmiddels dood, heeft de Company bedacht dat er in navolging van Disney Land en Disney World (het ene ligt in Californie, het andere in Florida, maar ze zijn vrijwel hetzelfde - Florida met Epcot is groter) een Euro Disney Park bij Parijs moet komen. Er zijn ongeveer 12.000 werknemers nodig, en ook Nerlanders zijn hartelijk welkom. In Amsterdam is een speciaal kantoor geopend voor Nederlandse personeelswerving.

Ik denk dat ze de bui al zagen hangen en ik wed ook dat het niet lukt. Zo'n Park is nl. volledig afhankelijk van aardig personeel, in Frankrijk een contradictio in terminis. Er bestaat geen botter personeel dan in Frankrijk (ik weet enige uitzonderingen, maar mijn beleefdheid verbiedt mij die te noemen). Fransen willen a. dat je Frans bent en zo niet dat je dat niet laat merken, b.at je niet lastig bent, c. veel verdienen en d. niet werken in de dienstensector. Ze zien het verlenen van diensten als minderwaardig, serviel en mensonterend. Ze zijn van huis uit xenofoob en bezien alle buitenlanders met dedain en scepsis. Het woord chauvinisme is ook Frans.

Van organisatie hebben ze geen benul. Wie dat niet met me eens is, bezoeke de Eiffeltoren. God weet dat de Parijzenaars tijd genoeg hebben ged om de organisatie van dat staketsel ter hand te nemen.

Probeer eerst maar eens de kaartverkoop te vinden (Welke poot? Geen aanwijzingen) en probeer vervolgens maar eens, kaartje gekocht, naar de top te komen. Je moet nl. halverwege overstappen. D.w.z. dat je met een groep Chinezen, Laplanders en Friezen de lift uitkomt en dus een andere lift nodig hebt. Geen bordjes, geen employes, geen niks. De groep splitst zich in links en rechts tot ze een vergelijkbare groep tegenkomen die op zoek is naar de lift-naar-beneden. Taalkundigen uit beide groepen maken contact en via een rudimentaire gebarentaal (wijzen op jezelf, wijzen naarboven, vragend kijken en vervolgens aangeven dat je net van beneden komt - ietsje moeilijker, dat laatste: wij zo net, zojuist, nog geen minuut geleden ...) wijst de ene groep de andere de zojuist verlaten liften.

Hoe stelt Disney Inc. zich dit voor in hun Park? Vandaar dat men naar Nederlanders uitwijkt, want die kunnen iets beter organiseren en ze zijn niet bang van buitenlanders. En ze spreken (graag) Engel.

Maar de 29 attracties, de 6 hotels en de 36 winkels moeten ook bezocht worden. En wie vormen de hoofdgroep van bezoekers? Juist. Fransen.

Waarom ga ik nimmer meer naar de Franse wintersport? Omdat ik, als ik niet voordring, nooit met de lift mee kan. Je merkt het al op de weg erheen: Fransen dringen enorm voor. Er is nergens zo'n voordringend volk als de Fransen en er is niets waar je Britten zo de dampen mee aandoet als voordringen in een rij. En mij.

Rijen komen er geheid. In Amerka staat er een grote rij, maar die gaat heel snel. De vorm van de rij is aangegeven door een soort los lint, door paaltjes met ogen geweven, een meter hoog. Alle Fransen, let op mijn woorden, stappen over die linten en de kleine Fransen kruipen er onderdoor. Engelsen en Amerikanen die dit zien verlaten ogenblikkelijk het Park en komen er NOOIT MEER TERUG. Erger nog, ze vertellen het aan alle anderen.

In het artikel lees ik voorts dat de afdeling Dcorbouw van de NOB (de vroegere NOS) zal meewerken.

Wordt ook niks. Heeft u wel 's met de NOB gewerkt? Nu dan. Ik herinner me een opname onder leiding van Berend Boudewijn (in de regiekamer) die aangaf dat camera 2 moest inzoomen voor het laatste shot.

Er gebeurde niets. Nadat er beroering was ontstaan bleek de reden: de cameraman achtte de tijd verstreken en was weggelopen, net voor het laatste shot. Welterusten Disney Park.