Bombardement 2

Ruim 46 jaar na het bombardement op het Haagse Bezuidenhoutkwartier is een monument onthuld ter herdenking hiervan.

'De menselijke vergissing': wat een toepasselijke titel, maar anders dan u denkt. Het bombarderen van deze wijk begon op 1 januari 1945, duurde tot begin maart en werd uitgevoerd door Spitfires, die dagelijks van enkele tientallen tot ruim honderd lichte bommen afwierpen. Grote angst en onrust waren hiervan het gevolg. Wie er enigszins toe in staat was, verliet overdag deze buurt om elders in de stad onderdak te zoeken. Geen eenvoudige opgave in die tijd van ontbering, honger en rzia's. Maar er is gelukkig aan te danken dat het aantal slachtoffers op 3 maart 1945 (en dus niet op 3 mei) niet groter was dan de door u opgegeven aantallen. In de vroege morgen van de derde maart verscheen het eerst eskader bommenwerpers die tapijten zware bommen afwierpen. Zij kwamen die dag nog minstens tweemaal terug. Ook daarna werd met Spitfires gebombardeerd.

Het is juist dat er die dag een harde Noordwestenwind stond. Nog eerder dan de vluchteingen - die lopend, soms in nachtgoed, met hun schaarse levensmiddelen en bezittingen onder de arm in Rotterdam aankwamen - had de Bezuidenhoutse rook deze stad bereikt.

De bedoelde V2-installatie bevond zich aan de noordgrens van het Haagse bos, op een steenworp afstand van het Huis ten Bosch. Het Duitse leger had het paleis als het ware in gijzeling genomen. Zich koesterend in de bescherming van zo'n onvervangbaar, met sentimenten omkleed bouwwerk, zat de Duitse weermacht tactisch gezien met haar V2-installatie op rozen. Zelfs na 3 maart 5 gingen de Duitsers gewoon door met lanceren.

Na ruim 46 jaar wordt ter nagedachtenis van dit alles een monument opgericht. De meeste ooggetuigen zijn nu al dood of dement. Ja, het is een drama en een tragedie.

Ik vind dat Marijke de Goeij een toepasselijke droom heeft gehad: ''De wereld werd gifgroen en we smelten in slijm.'' Zo ziet verraad er uit en zo voelt het aan. De doden, zelf heb ik er 26 van gekend, de overlevenden, al of niet gehandicapt, zjn toen en nu verraden en hebben geen behoefte aan een monument dat dit verraad nog eens bevestigt. Het zou genoegdoening geven als deze zaak eens werkelijk zou worden uitgezocht. Ik was destijds 17 jaar. In Den Haag was ons adres Laan van Nieuw-Oost Indie 71. Tot 3 maart 1945.