Weldoener

De rust in het anders zo slaperige hotel in de Oostturkse stad Van wordt plotseling verstoord.

“Er komt een Italiaanse miljonair aan die de Koerdische vluchtelingen wil helpen”, roept een Franse fotografe opgewonden, terwijl ze voor een groepje heren uit rent. Vijf heren stappen vervolgens de lobby van het hotel binnen met als stralend middelpunt een kleine, excentriek ogende vijftiger met lange grijze haren. Onder zijn arm draagt hij enkele dozen. “Hij heeft potten Nutella meegebracht voor de vluchtelingen”, vertelt de Franaise, die het gezelschap bij toeval tegenkwam op het vliegveld van Van, waar de heren net waren geland met het privevliegtuig van de miljonair. Wanneer het vijftal even later neer zit voor een middagmaal, waag ik me voorzichtig in hun richting.

Met een soeverein gebaar nodigt de miljonair me uit een glas wijn mee te drinken. Maar wanneer ik hem vraag naar zijn naam, wil hij die niet geven en zegt geheimzinnig: “Noem ons maar wereldburgers.” Over het doel van zijn missie doet hij echter minder mysterieus: “We willen vooral zien of we Koerdische kinderen uit de kampen naar Italie kunnen halen, waar ze dan veilig kunnen blijven tot de toestand in de regio is verbeterd. Elk half uur sterft er op het ogenblik een kind in de kampen”, zegt hij ernstig. Gevraagd of hij geen grote problemen verwacht met de doorgaans weinig cooperatieve Turkse autoriteiten verklaart hij optimistisch dat daar altijd wel een mouw aan valt te passen. Het is voor het eerst dat hij een dergelijk project ter hand neemt. Een vriendelijke, rijke heer uit het Westen die hen te hulp schiet, net precies waarvan de gevluchte Koerden dromen. Hopelijk verstoren de Turken de droom niet.