Rode Duivels verjongd, nu is de bondscoach aan de beurt; Morgen speelt Belgie tegen Duitsland voor laatste kans op eindronde EK'92

GENT, 30 APRIL. Het is bijna vijftien jaar geleden dat Guy Thys (68), een minzame Antwerpenaar die na een spelersloopbaan bij Standard Luik ook een aardig mondje Frans spreekt (een niet te verwaarlozen troef in tweetalig Belgie), de taak van bondscoach overnam van Raymond Goethals.

Van de Rode Duivels die Thys voor zijn debuutinterland tegen Nederland (22 mei 1976 in het Heizelstadion) selecteerde zijn alleen nog krasse dertigers als Michel Renquin (FC Sion) en Willy Wellens (RWD Molenbeek) als speler actief. Anderen, zoals Jean-Marie Pfaff (in zaken) en Rene Vandereycken (trainer AA Gent), haakten intussen af. En Thys nam de vorige weken ook al afscheid van een nieuwe generatie Belgische internationals, met wie hij een buitengewoon succesrijk decennium afwerkte.

Zonder Eric Gerets (36 jaar, 86 caps) en recordinternationaal Jan Ceulemans (34 jaar, 96 caps), maar ook zonder Leo Clijsters (34 jaar, 40 caps), Michel de Wolf (33 jaar, 34 caps) en Erwin Vandenbergh (32 jaar, 48 caps) wagen de Rode Duivels morgenmiddag in Hannover tegen de Duitse wereldkampioenen hun laatste kans op een kwalificatie voor het Europese landenkampioenschap van volgende zomer in Zweden. Gezien de magere oogst tegen Wales (een punt uit twee wedstrijden) geloven weinigen nog dat op de erelijst van Guy Thys een zesde triomf zal worden bijgeschreven. Onder zijn bewind werden drie WK-eindronden bereikt, met in 1986 als hoogtepunt een vierde plaats in Mexico en twee EK-eindronden met in 1980 een verloren finale tegen de 'Mannschaft' in Rome. Daarom kruidt behalve de door hemzelf uiterst omzichtig doorgevoerde verjonging van de troepen opnieuw het schijnbaar onoplosbare vraagstuk van de opvolging van deze wereldrecordhouder bondscoaching (114de interland in Hannover) de Belgische krantekolommen.

“Even wennen”, zegt Thys als hij naar de bedaarde stemming in zijn nieuwe selectie luistert. Sfeermaker Eric Gerets trok zich onlangs, na het wellicht fatale gelijkspel tegen Wales, definitief terug en sindsdien liet ook Jan Ceulemans horen het nog weinig zinvol te achten hem op te roepen. Maar omdat de recordinternational zich voor de Mondiale al eens onheus op een zijspoor gerangeerd waande (“Er is iets gebroken”, omschreef Ceulemans toen zijn relatie met Thys) en de voetbalbond bij monde van voorzitter Michel D'Hooghe hem en Gerets na een schitterend toernooi verzocht nog heel even te willen blijven, wou Ceulemans niet meer uit eigen beweging vertrekken. Zodoende verplichtte hij de bondscoach tot een verklarend onderhoud onder vier ogen over de selectie (zonder Ceulemans) voor Hannover en hielden de twee monumenten het, enigszins verveeld, op een compromis dat 'Ceulemans zich voortaan ter beschikking van de nationale ploeg zou houden'.

Een raadselachtige rugblessure verhinderde de aanvoerder van Club Brugge ook al mee te spelen tegen Wales, toen zijn na het WK vrijwillig teruggetreden leeftijdsgenoot Leo Clijsters nog een keer volgens de afspraken opdraafde als hulpdienst voor de libero- plaats.

Bij de twee andere dertigers lagen de kaarten iets duidelijker. Michel de Wolf stapte woest op toen hij in het trainingskamp vernam niet meer tot de zestien voor Wales te behoren en voor de vlot scorende Erwin Vandenbergh, die pas toen hij bij AA Gent - de revelatie van dit seizoen - speelde weer door Thys werd opgeroepen, is er tegen Duitsland geen plaats achter diepgaande spits Marc Wilmots. Ter versterking werd de linksbenige Patrick Vervoort (26 jaar, 29 caps) na lange tijd immers teruggeroepen uit Bordeaux, zodat alleen Bertrand Crasson echt debuteert in deze nieuwe samenstelling Rode Duivels onder Guy Thys. De 19-jarige rechterflankverdediger van Anderlecht wacht de delicate opdracht 'opperduivel' Eric Gerets te doen vergeten.

Maar wat nu met de bondscoach? Na honderd interlands werd Thys al eens uitgezwaaid met de erefunctie van technisch directeur, maar weldra weer (en tot zijn eigen grote voldoening) uit de bestuurskamer gelicht om de stuntelende Walter Meeuws te vervangen tijdens het WK in Italie.

Het liep zo lekker dat voetbalbond noch bondscoach nog over de opvolgingskwestie repte. Tot het fout ging in Cardiff. Plotseling werd luidop over VS '94 gesproken. Er circuleerden, als vanouds, talrijke namen voor de vervanging van Guy Thys: Georges Leekens en Robert Waseige als belangrijkste kanshebbers, maar verder ook Paul van Himst, Urbain Braems, Georges Heylens en Wilfried Van Moer die in 1988 al een benoeming misliep omdat hij een goed beklante kroeg uitbaat in Hasselt.

“We overhaasten niets want tot ieders tevredenheid ligt Guy Thys contractueel nog vast tot juni van volgend jaar”, luidt het nu in bondskringen, waar allerlei particuliere bezwaren de discussie bemoeilijken. Georges Leekens ligt nog vast bij Club Brugge en zou te jong zijn (maar lonkt in werkelijkheid naar de miljoenen van KV Mechelen, dat een hoger salaris biedt dan de voetbalbond ooit kan opbrengen). Robert Waseige laat tijdens een persconferentie weten dat hij z'n contract tot juni 1992 uitdient bij Club Luik (maar bewijst met een spektaculaire afslankingskuur dat zijn levenswandel tegenwoordig ascetischer verloopt dan de voetbalbond zou kunnen vrezen). En Paul Van Himst, de voormalige recordinternationaal die als tweetalige Brusselaar en wereldwijd bekende figuur het perfecte Belgische compromis verpersoonlijkt, staat niet van blijdschap te springen zodat het vermoeden wordt bevestigd dat het voetbalmilieu hem nog amper boeit. Na zijn bruusk afgebroken trainerschap bij Anderlecht en een al even wrange ervaring bij RWD Molenbeek verdween wielerfreak Van Himst uit de voetbalstadions en stortte hij zich volledig op de overname van een koffiebranderij, die hij later als een gesmeerd lopende zaak aan zijn kinderen wil aanbieden. Met de wielercarriere van derdejaarsprof Frank Van Himst, diskreet waterdrager in de onbeduidende wielergroep van Paul Debaeremaecker, wordt het wellicht nooit wat en ook de andere kinderen kunnen een steuntje van vader Van Himst best gebruiken.

Raymond Goethals (69), uit de echt gescheiden en vader van een 38-jarige zoon die ambities koestert als internationaal scheidsrechter, kan na zijn uitzendklus bij Olympique Marseille het vaderland dus nog grote diensten bewijzen.