Vlaamsche pot

Onlangs werd een officiele vertegenwoordiger uit de hoogste homo-kringen gevraagd wat hij vond van de serie In de Vlaamsche Pot. Moet kunnen, zei die. Het leek hem zelfs aannemelijk dat de twee kibbelende nichten, die zwaaiend met servet en pollepel de wekelijkse comedy opvoeren, de acceptatie van de homoseksualiteit bij het grote publiek bevorderen.

Laten wij het hopen.

Ondertussen bekruipt mij het gevoel dat hier de Vereniging van Huisvrouwen de nieuwste theemuts heeft goedgekeurd. Emancipatie is natuurlijk een behartenswaardige zaak, waarvoor we ons niet genoeg kunnen inzetten, maar door een of andere persoonlijke afwijking heb ik altijd de neiging om de ene minderheidsgroep door de andere te vervangen.

Probeer je eens voor te stellen dat zo'n serie niet over twee homo's zou gaan maar over twee joden. Dat zou een moderne versie worden van Potasch & Perlemoer. Ik zie alweer een soort van deskundigen voor me, voorgezeten door een gekweld kijkende rabbijn Soetendorp die straks voor ons allen het Salomonsoordeel moet uitspreken over de vraag of dit wel door de beugel kan.

Ja, dames en heren, de wijze rabbi heeft het zichtbaar moeilijk. Hij plukt in zijn baard, hij sluit de ogen, wiegt zachtjes met het hoofd en dan mompelt hij bijna onverstaanbaar: “Moet kunnen”. Heel Hilversum haalt opgelucht adem en uit de kijkcijfers zou spoedig blijken dat de acceptatie van de joden naar een hoogtepunt is gestegen.

Maar zou zo'n serie ook leuk zijn? Dat is een hele andere vraag. Je zou er natuurlijk altijd ingeblikt gelach onder kunnen zetten.

And now for something completely different.

In Munchen staat een Nederlander terecht die, wetende dat hij seropositief is, zonder condoom heeft gevreen met drie meisjes. Ook deze meisjes zijn nu geinfecteerd. COC-woordvoerder Wouter van Ginkel heeft zich de woede van menigeen op de hals gehaald door te verklaren dat de strafvervolging “typisch-Duits” is. Zo'n man, vindt hij, hoeft niets te vertellen, vrijen doe je samen en als het meisje geen voorbehoedsmiddel gebruikt, is het haar eigen schuld als ze wat oploopt.

And now again, for something completely different.

In het december-nummer van Alerta, een blad dat informatie geeft over Latijns Amerika, staat een interview met de antropologe-verpleegkundige Lily Faas. Zij is vorig jaar naar Cuba gereisd om daar het aids-beleid te bestuderen. Naar eigen zeggen was het doel van haar onderzoek vooral om “de interculturele communicatie” op gang te brengen.

Wat leert ons nu deze interculturele communicatie? Vrijwel iedere Cubaan is een aids-test afgenomen. Je kunt wel weigeren, maar daarmee vergroot je beslist niet de kans dat je zoon of dochter naar de universiteit mag. Wie seropositief is, wordt - ziek of niet - geisoleerd. Een kwestie van gevangenschap, zou je denken, maar niet volgens mevrouw Faas.

Ze zegt: “De seropositieven spreken zelf van 'opname', de meesten zien ook de hoogwaardige medische hulp als een voordeel. Malaria- en lepragevallen worden op Cuba ook geisoleerd, dus het is er een veel bekender en geaccepteerder idee. Er zijn wel ontsnappingspogingen, maar de meesten keren vrijwillig terug.” Dat soort geluiden hoorde je vroeger ook veel uit de Sovjet-Unie. Werkkampen, een geaccepteerd idee. Ontsnapte gevangenen die met hangende pootjes terugkomen om alsjeblieft heropgevoed te mogen worden.

Op Cuba krijgen de seropositieven weekendverlof, maar wel wordt eerst aan de hand van een psychologische test vastgesteld of zij hun verantwoordelijkheid kunnen dragen. Zo niet, dan is een stap buiten de gevangenis slechts toegestaan onder begeleiding van een verpleegster.

Mevrouw Faas ziet wel iets in die Cubaanse aanpak. “Een veroordeling door de internationale medische wereld werkt averechts. Veel heen en weer geschreeuw heeft geen zin”, zegt ze.“ De Cubanen begrijpen niet dat hen verweten wordt de mensenrechten te schenden.” Zou dat dan een kwestie van interculturele communicatie zijn?

And now for something completely different.

De humor in In de Vlaamsche Pot Pot wordt volgend seizoen harder, zo heeft de producent laten weten. De nieuwe thema's heb ik hierboven zojuist aangegeven. Dat wordt straks lachen, terwille van de emancipatie van de homoseksueel.