Locks Infante: veel geluid en beengezwaai

Danstheater: Infante. Gezelschap: La La La Human Steps. Choreografie en film: Edouard Lock; muziek: Einsturzende Neubauten, David van Tighem, Skinny Puppy en Janitors Animated; decor: Dussault-Lefebvre; kostuums: Liz van Dal; licht: Peter Williams; uitvoerende musici: Marcy Saddy (slagwerk) en Sylvain Provost (gitaar). Gezien: 24-4 Stadsschouwburg, Rotterdam. Nog te zien op 27-4 tijdens Utrecht.

.

Bij het woord 'infante' denk je onmiddellijk aan vroegoude prinsjes of prinsesjes gevangen in de onwrikbare protocollen van strenge, weelderige Spaanse of Portugese hoven van vroegere eeuwen. Maar als je de titel Infante tegenkomt bij de Canadese dansgroep La La La Human Steps, is het nauwelijks te verwachten dat je iets te zien zal krijgen dat enigszins beantwoordt aan dat beeld. Edouard Lock, de leider van het gezelschap, is immers een danstheatermaker die vooral naam heeft gemaakt door de ongewoon heftige, rauwe, volstrekt ongepolijste of ongestileerde bewegingsexplosies die hij zijn dansers in hoog tempo laat uitvoeren, en door zijn voorliefde voor keiharde rockmuziek en punkachtige kostumering. Vooral de manier waarop zijn sterdanseres Louise Lecavalier haar tanige lijf steeds maar weer de lucht in gooit om het daar horizontaal om de as te laten draaien voor het weer op de grond danwel in de armen van een partner smakt, baarde al veel opzien en opwinding bij het eerste optreden in Nederland van La La La Human Steps in 1985. Geen wonder dat in 1987 een tweede bezoek volgde. In hetzelfde jaar creeerde Lock bovendien een ballet (Bread Dances) voor Het Nationale Ballet. Hoewel er in beide gevallen enthousiaste publieke bijval was, waren er toch al kritische geluiden te bespeuren over Locks choreografische talenten. Het was allemaal wel erg veel van hetzelfde.

Dat kan zeker ook gezegd worden van Infante. Anderhalf uur lang zien wij in een fraai, Moors aandoend toneelbeeld weer lichamen door de lucht slingeren, over en op elkaar vallen en springen, worden benen met kracht voor- en achteruit gegooid en zwaaien armen alle kanten op.

Van variatie is nauwelijks sprake, het zijn telkens dezelfde bewegingen met eenzelfde dynamiek en eenzelfde heftigheid, dezelfde patronen volgend.

Er zijn zes dansers, maar zelden zijn er meer dan twee of drie op het toneel. Constant is er weer die werkelijk oorverdovende geluidslawine die je maag, buik en ingewanden doen trillen. Niet dat al dat geweld ook constant gewelddadigheid suggereert. Zo nu en dan zijn er kleine, hulpeloze hand- en hoofdbewegingen die op andere emoties duiden en het fragment van twee naakte danseressen heeft zelfs iets van tederheid.

Ook is er hier en daar een vleugje romantiek te bespeuren dat echter een nogal kitscherige invulling krijgt.

Infante is gelardeerd met fraaie video- en filmbeelden, geprojecteerd op een enorm, doorzichtig voordoek. Vooral de serie beelden van een vallend lichaam in een eindeloze ruimte is imponerend.

Hoewel Louise Lecavalier ook nu weer duidelijk als de ster wordt gepresenteerd, doen de haar omringende dansers, waaronder de Nederlander Ben Bartels en de in Nederland opgeleide Pim Boonprakob, niet voor haar onder. Zij hebben alleen niet dat extreem punkerige uiterlijk. Het enig werkelijk interessante fragment vond ik de zeer korte solo uitgevoerd door Edouard Lock zelf. Heel grillig, verrassend subtiel en totaal anders van sfeer en kwaliteit: een klein juweel. De volle zaal reageerde joelend, fluitend en luid applaudisserend op het getoonde. La La La Human Steps luidt met Infante zaterdagavond het Spring Dance-festival in Utrecht in. Een raad voor wie zijn gehoorvermogen niet wil beschadigen: oordoppen in.