Opinie

    • Youp van ’t Hek

Kernploeg

“De opvallendste verschuiving in de schaatskernploegen is de toevoeging van Arjan Schreuder bij de allrounders”, schrijft de Volkskrant van gisteren en ik begin onmiddellijk in alle bomen te klimmen en aan de bloesem te rukken.

Verder wentelde ik me door weilanden in de hoop kievitseieren te vermorzelen en bedreigde ik de sympathieke Erwin Kroll met meest verschrikkelijke vergiftigingen in de hoop dat hij voor Elfstedenkou kon zorgen. Er moet geschaatst worden. Schreuder moet aan de bak, Thialf moet vlammen, Sipkema moet koorts krijgen en ijsmeester Kroes moet de bloemen van de ramen krabben. Tegenwoordig eet je het hele jaar door aardbeien en onze yuppengroenteman op de Keizersgracht verkoopt dag-in-dag-uit frambozen. Ze kosten een minimumloon per doosje, maar hij heeft ze. Peultjes is ook zo'n groente die zelfs de meest ordinaire AH elke dag in huis heeft. Ik raak er zo van in de war. Alleen de nieuwe haring zwemt nog op de juiste tijd je mond binnen, maar al mijn vrienden roepen dat je daarmee ook belazerd wordt.

Het is lente, ik jaag mijn vrouw weer bronstig in de kroonluchter, huil wolvig om aandacht, denk aan de veldkorfbalsters die hun kuit uit het vet hebben gehaald, zie rusthuisverpleegsters de patienten in de tuin duwen, cricketers weten dat ze voor het vervolgen van hun winterslaap een stukje veld moeten zoeken, honkballers gaan weer honken stelen, de zomeravondcompetitie is weer begonnen, de SRV-man stroopt zijn mouwen op, de strandexploitant schildert zijn tent tot zomer en mijn kinderen vinden het te licht buiten om te gaan slapen.

En zij hebben gelijk. We gaan hardlopen, verspringen, met de polstok aan de slag en de heerlijke geur van het rulle gravel verdringt de tapijttegellucht van de gemiddelde tennishal. Het wordt weer zomer. De ijsman verschijnt op de hoek, de Nacht van de Poezie ademt zacht en indrukwekkend, de midgetgolf-baanhouder ontmost zijn achttien holes en... Ik weiger in januari aardbeien te eten, de peultjes zijn voor de grachtengordelyups en ik hoop dat mijn creditcard-groentemannetje (erg he?) zich verslikt in zijn frambozen. Het is weer tijd voor frivool dansende lammetjes (met een honing-tijm-sausje) in een veel te groen weiland, maar niet voor een schaatsbericht over een toegevoegd lid aan de kernploeg.

Dames en heren schaatsers: laat je niet gek maken door nu al selecterende trainers en beloof me geen rondjes te rennen op bevel van geflipte en enigszins mislukte dertigers. De schaatser die in de lente de krant haalt is een winterasperge, een kaspeul, een glasframboos.

“Swingen”, roept Trix aanstaande dinsdag tegen de jeugd en over negen maanden is de hele kernploeg zwanger. Niks schaatsen...

Vermenigvuldigen. Aan het werk, stop het lanterfanten en schreeuw om veel lawaai bij het leven van het leven. Ik pak mijn schaatsen en maak een rondje tussen de vissticks in het vriesvak. Heerlijk: vanavond boerekool met worst. Het is lente!.

    • Youp van ’t Hek