Jazz-invloeden in hiphop van Dream Warriors; Droevige decibellenterreur

Concert: Dream Warriors. Gehoord: 24-4 Paard, Den Haag. Herhaling: 26- 4 Doornroosje, Nijmegen, 27-4 Effenaar, Eindhoven, 28-4 Nighttown, Rotterdam, 29-4 Vera, Groningen.

Een zonnig plaatdebuut was reden om uit te zien naar de Nederlandse concerten van de Dream Warriors uit Toronto. Het rapduo King Lou en Capital Q liet met de single My definition of a boombastic jazz style horen dat hiphop, jazz-invloeden en een aanstekelijk dansritme op originele wijze samen konden gaan. Het album And now the legacy begins bevat zelfs zoveel prettig in het gehoor liggende popsongs, dat liefhebbers van heftige 'hardcore'-hiphop er de neus voor ophalen. Het jonge volkje bleef weg en de al wat oudere popliefhebbers die zich naar het Haagse Paard hadden laten lokken, werden bedolven onder een lawine van oorverdovend lawaai. De doffe dreun van een zwaar vervormde basdrum uit de drumcomputer, maakte zelfs het meest luchtige liedje tot een beproeving.

Terwijl hun Amerikaanse collega Ice Cube onlangs op indrukwekkende manier liet zien hoe het wel moet, brachten de Dream Warriors de praktijk van hiphopconcerten als vanouds in diskrediet. De begeleiding kwam grotendeels van een tape, met halfslachtige scratch-effecten van discjockey Sike. De rappers namen genoegen met de meest voorspelbare cliches, zoal het tot vervelens toe herhaalde 'Say Ho'. De subtielere elementen van de muziek, zoals de creatief gebruikte geluidsfragmenten van een ouderwetse big band, gingen verloren in de decibellenterreur.

De veertig minuten lange uitputtingsslag stemde niet anders dan droevig. Hopelijk gaat het er minder deprimerend aan toe wanneer Gang Starr, een Amerikaans duo dat vergelijkbare muzikale uitgangspunten hanteert op een zeker even goede plaat als die van de Dream Warriors, volgende week voor het eerst in Nederland te zien is.