Scherven in het vlees

Wij van de Anti Aannemers Brigade roepen op tot strijd tegen de corrupte aannemersclan.

Ik ben J.M.B., arts te V. en ik beschouw het als een denigrerende aangelegenheid dat ik me in dit gezelschap moet vertonen met een bivakmuts op mijn hoofd. Niet dat ik het verwerp om te verkeren onder anti-aannemers-brigadisten, maar het is toch te gek dat al die eerlijke, hardwerkende mensen zich moeten vermommen, om niet te worden getroffen door repressaillemaatregelen van hun bouwers. Zie ons hier staan: een stel desolate activisten, strijdend voor zoiets simpels als het recht om netjes behandeld te worden. Persoonlijk had ik niet verwacht ooit te zullen toetreden tot een actiegroep, maar de foto van ons gestaag groeiende gezelschap spreekt treurige boekdelen. Bovendien zie ik er net uit als een pion op het schaakbord. Maar dat is wat een mens wordt, als hij een overeenkomst aangaat met een aannemer: een pion in een spel, waarvan de regels niet van tevoren worden meegedeeld.

Ik ben huisarts met een grote plattelandspraktijk, en moest mijn woon- en praktijkruimte verbouwen: de entree was in de jaren twintig te krap ontworpen, en de raamkozijnen van de bovenetage waren verrot. Ik gunde de opdracht aan een aannemer (geen patient, dat leek me beter), maar vergat regel een van het aannemerswezen: geef nooit meer dan een opdracht tegelijk. Met gecompliceerde klussen gaat altijd iets mis. Ik maakte nog een fout: zonder schriftelijke overeenkomst vroeg ik de oude vensters te hergebruiken voor broeikasjes in de tuin. Regel twee: zet alles tot in het kleinste detail op papier.

Later dan afgesproken stuurde de aannemer twee bouwvakkers, die een grote stapel stenen voor de deur deponeerden. De entree was nu nog krapper. Een patient liep bij het betreden van de praktijk een schaafwond op en een meisje verzwikte haar enkel toen ze over de stapel stenen klom. De bouwvakkers verschenen twee weken niet (vorstverlet), hoewel er alleen binnenshuis gebouwd hoefde te worden.

Toen vele weken en talloze irritaties later de toegang tot de praktijk in orde was, begonnen ze aan de ramen. Op een kwade dag werden die met bruut geweld uit de gevel gemept, stortten rinkelend op het grind, en lieten daarin een lading glasscherven achter die tot op de dag van vandaag akelige snijwonden aanrichten bij sandaaldragers en huisdieren. Bloedend en kermend komen ze binnen. En wat doe je eraan?

Probeer maar eens helder glas tussen grind uit te halen. Ik klaagde bij de aannemer over het ongemak en het verlies aan ruiten; hij zegde mij kosteloos nieuw glas toe voor de kassen in de tuin.

Maar toen kwam de rekening: voor het aanleggen van de kassen berekende hij een bedrag dat even hoog was als voor de rest van de verbouwing.

Wat kon ik doen? Er stond niets op papier. Ik kon niets anders doen dan het bedrag betalen, de haren uit mijn hoofd rukken en lid worden van de AAB.

Gedupeerde Nederlanders, verenig u. Maak een vuist tegen die aannemersclan. Sluit u aan bij onze snel groeiende AAB.

Wie A zegt, moet B zeggen.