Val van de Muur als alibi voor monomanen

Voorstelling: Het is nu door Mug met de Gouden Tand. Regie: Jose Alders; vormgeving: Hans Klasema; spel: Marcel Musters, Joan Nederlof, Maureen Teeuwen. Gezien: 19-4 Brakke Grond Amsterdam. Aldaar t-m 27- 4, daarna elders t-m 13-6.

Er staan drie acteurs op het toneel die bijna voortdurend langs en door elkaar heen praten. Heel druk hebben ze het met zichzelf. Ze vertellen het ene na het andere verhaal, je hoofd zou er achterste voren van gaan staan ware het niet dat het steeds weer recht draait om bedacht te zijn op iedere onverwachte beweging. Want dat is het gekke: op momenten dat Het is nu van Mug met de Gouden Tand dreigt te gaan vervelen gebeurt er iets verrassends waardoor eventuele bedenkingen tegen de voorstelling snel zijn vergeten.

Het is nu heeft als ondertitel 'plaatsbepaling 2'; nummer 1 in de serie was vorig seizoen te zien, nummer 3 volgt eind dit jaar. Volgens de toelichting vormde het afbreken van de Berlijnse Muur de aanzet tot dit tweede deel, maar meer dan een alibi om het over actuele gebeurtenissen te hebben en over de houding die het individu tegenover zijn omgeving inneemt, lijkt het niet geweest te zijn.

Hoe het ook zij, de actualiteit speelt zoals gezegd een belangrijke rol in deze door Jose Alders geregisseerde voorstelling. Naast fragmenten uit de wereldliteratuur heeft Mug met de Gouden Tand gebruik gemaakt van kranteartikelen, waaruit de spelers hardop passages voorlezen die op rondslingerende vellen papier zijn overgeschreven. De berichten over de Golfoorlog, oost en west, minister Ter Beek, Lubbers, Broadwayprodukties en vraatzucht brengen dikwijls heftige commotie bij hen teweeg, of misschien is het beter te zeggen dat zich bij sommigen al lezend en formulerend een energieke persoonlijkheid openbaart. Zo kan Joan Nederlof niet over de wereld praten zonder zich die visueel voor te stellen: met haar armen maaiend om zich heen situeert ze de landen ergens in de lucht.

Zowel zij als Maureen Teeuwen (die onder anderen een mooie Thatcher-imitatie ten beste geeft) en Marcel Musters gaan als monomanen te keer in hun poging zichzelf te doorgronden en te ontdekken welke indruk ze op de buitenwacht maken. Ze nemen daarbij niet zelden krankzinnige poses aan alsof ze ook hun fysieke verschijning aan een nader onderzoek onderwerpen. Die overdrijving is de kracht van de voorstelling; de warrige compilatie van teksten gaat pas iets betekenen door de prikkelende en komische manier waarop ze worden uitgesproken.

Het decor van Hans Klasema - een rommelige werkplaats met onder meer werkbanken, emmers met zand en water, - vormt een aantrekkelijke achtergrond voor de spelers. De ruimte is net zo onoverzichtelijk als de wereld binnen en buiten de acteurs.

    • Noor Hellmann