Houten racket en schrijfmachine

MONTE CARLO, 23 APRIL. Bedaard wacht hij voor het hotel op de limousine die hem naar de Monte Carlo Country Club zal vervoeren. Naast hem staat een platte schrijfmachine in een met stickers beplakte lederen hoes, waarvan de ritssluiting alle dienst weigert wegens een nijpend tekort aan metalen tandjes. Gezeten op de achterbank beschermt hij het apparaat even later op zijn knieen met een toewijding als of het een kostbaar bezit betreft. Maar hij moet er dan ook minimaal nog een verhaal op schrijven; over Bjorn Borg.

In een kast onder trap heeft de Engelsman Laurie Pignon zijn schrijfmachine gevonden die hij niet meer heeft aangeraakt sinds 1983, het jaar dat hij met pensioen ging en ook Bjorn Borg zich terugtrok uit het internationale tenniscircuit. Samen beleven ze vandaag in Monte Carlo een rentree. Borg met een houten racket, de gepensioneerde journalist Pignon (72) op een schrijfmachine die hij aanschafte voor de Olympische Spelen van 1960 in Rome en al acht jaar in de kast stond.

Na zijn pensionering mocht Pignon tot voor twee jaar de achterzijde van het dagelijke programmablad van Wimbledon verzorgen over de opmerkelijkste wedstrijden. Hij deed dat op een enthousiaste wijze, hoewel het resultaat doorgaans een zekere neerslachtigheid veroorzaakte bij de toeschouwers die kennis namen van de geparfumeerde woordenbrij. Baron Bullshit luidde al snel zijn bijnaam onder de lawnwriters, maar zelf is Pignon dit keer de eerste om toe te geven dat hij van de huidige lichting eigenlijk niemand meer kent.

“Toen de Daily Mail belde heb ik echter niet lang geaarzeld. Natuurlijk is het geen kwaliteitskrant, maar nu zie ik Bjorn Borg weer eens. Toen hij vijftien was zag ik hem voor het eerst tennissen. De mooiste herinnering bewaar ik aan de overwinning van Borg in de halve finale op Wimbledon tegen Vitas Gerulaitis in vijf sets. Dat was tennis, vechten, magie; die wedstrijd had alles in zich wat deze sport mooi kan maken. Ik heb lang nagedacht waartoe Borg nog in staat zou zijn, maar ik ken ook zijn tegenstanders niet. Toen ik de spelerslijst voor dit toernooi zag, herkende ik alleen de naam van Borg, Becker en ook Edberg. De rest was voor mij volstrekt onbekend. Ik heb ze nog zo gewaarschuwd in Engeland. Ik weet dus niet niet wat Borg nog kan, maar of ik zelf nog iets zinnigs op papier krijg is ook nog maar de vraag.

Nu ik er ineens aan denk, zouden ze hier eigenlijk een nieuw schrijfmachinelint hebben?''

Een ieder beleeft op zijn eigen wijze de rentree van de 34-jarige Bjorn Borg in het Grand-Prixtoernooi van Monte Carlo, waar vierhonderd journalisten zijn toegelaten. Dagelijks stroomt vanaf 10.30 uur de champagne bij het evenement waar de tennisser die de bal het langst in het spel weet te houden de hoofdprijs van 125.000 dollar krijgt toegeworpen. Onder de gemiddeld drie uur durende lunch vormt de Zweed het steeds terugkerende onderwerp van gesprek. Even verderop vraagt zijn Spaanse tegenstander Jordi Arrese (26) zich af wat hij met zijn idool van vroeger aanmoet.

In de kleedkamer gedraagt Borg zich vriendelijk, zo omschrijft Mark Koevermans zijn confrontatie met Borg. Koevermans, inmiddels doorgedrongen tot de tweede ronde via een overwinning met 6-3 en 6-2 op Louis Mattar, neemt vandaag eveneens plaats op het centre court voor de confrontatie die een bijna onwerkelijk karakter draagt. In dit geval schiet het volgen van zijn landgenoot Paul Haarhuis, ook in de volgende ronde na een overwinning op Christian Bergstrom met 6-3, 6-2, er wellicht bij in.

Koevermans: “Maar wat wil je. Iedereen probeert zo normaal mogelijk te doen, maar we hebben hier toch een merkwaardige situatie aan de hand. Borg blijft het voorbeeld van een complete lichting tennissers.

Thuis had ik vroeger op mijn kamertje zes posters van hem hangen en ik probeerde alles van hem te zien en over hem te lezen. Ik herinner me nog goed die historische Wimbledonfinale uit 1980 tegen John McEnroe.

Ik was toen geloof ik twaalf jaar oud. Die waanzinnige tiebreak in de vierde set staat me nog heel duidelijk bij. Borg verloor uiteindelijk met 18-16. Weliswaar won hij uiteindelijk toch de finale, maar op dat moment kon ik niets anders dan huilen, omdat mijn idool dreigde te verliezen.''