Criquielion lijdt in Luik mooiste nederlaag uit loopbaan; 'Brave Claude' kan niet pokeren

LUIK, 22 APRIL. Het zal volgend jaar om deze tijd wennen zijn als Luik-Bastenaken-Luik van start gaat zonder Claude Criquielion. Zonder de aardige Waal zal het koersverloop in de oudste Belgische klassieker zonder twijfel een andere gedaante aannemen. Criquielion bepaalde immers de laatste jaren als geen ander het gezicht van de grootste Ardense klassieker. Waar om het snelst de lastige heuvels werden beklommen, waar werd gestreden om de overwinning, steevast reed Criquielion vooraan. Maar om een of andere reden won de beste Belgische renner van de laatste jaren altijd net niet.

Nog meer dan Poulidor of Zoetemelk werd Criquielion opgezadeld met het etiket 'eeuwige tweede'. Hij won regelmatig in zijn carriere, met als toevallig hoogtepunt de wereldtitel in 1984, maar meer nog werd hij na afloop van een wedstrijd gedwongen zich uit te putten in verontschuldigingen. Nog altijd wordt hij herinnerd aan het wereldkampioenschap van 1988, waar hij op luttele meters van de eindstreep door de Canadees Bauer tegen een dranghek werd gereden.

Verliezen is Criquielions deel geworden. Zoals gisteren in Luik, toen hij zijn mooiste nederlaag leed. Het typeert de 'loser' in de 34-jarige Waal dat hij zijn zoveelste verloren wedstrijd koesterde als een terechte nederlaag. Moreno Argentin was hem op overtuigende manier te snel afgeweest, begreep hij. Maar dat de Italiaan hem vooral op het tactische vlak had verslagen, weigerde hij toe te geven.

Het is nooit bij Criquielion opgekomen tegen een tegenstander te rijden. Hij reed meestal - vooral in 'zijn' Luik-Bastenaken-Luik - voor een tegenstander. Regelmatig was hij in de Waalse klassieker een succesvolle gangmaker voor Sean Kelly, zijn ex-ploeggenoot (bij KAS) met wie hij al jaren een zakelijke relatie onderhoudt. Maar de sullige manier waarop hij samen met Stephen Roche in 1987 de overwinning aan Argentin verspeelde door in het zicht van de finish te lang te dralen, spant toch de kroon.

Niet bekend

Maar misschien was het de ondoorgrondelijke, maar meesterlijke zet van Argentin die hem in verwarring bracht. De Italiaan zette zich even aan de kop, alsof hij de achtervolging op Sorensen wilde inleiden.

Criquielion had aan zijn wiel kunnen blijven, als Argentin dan toch zo graag wilde, maar nam onmiddellijk over. In korte tijd reed hij vervolgens Argentin en Indurain naar de voortvluchige Deen toe. “Hij heeft me er nog niet voor bedankt”, zei Criquielion na afloop over het moment wat het breekpunt in de wedstrijd kan worden genoemd.

Renners als Raas en De Vlaeminck in het verleden en Argentin in het heden, zijn meesters in psychologische oorlogsvoeringen. Dat kan van Criquielion niet worden gezegd. “Hij is een brave”, zei eens Berten de Kimpe, de man die elf jaar ploegleider van hem was. Met twee renners van Ariostea (Argentin en Sorensen) in de kopgroep van vier, had hij er beter aan gedaan geen centimeter werk te verzetten. Maar Criquielion wilde in zijn laatste Luik-Bastenaken-Luik te graag winnen. Bij winst zou hij dan eindelijk de Waalse wielervorst zijn geworden, de titel die veel van zijn taalgenoten hem toewensten.

Liever weer als tweede (hij was het al een keer, naast een vierde en een derde plaats) dan anonieme als dertigste eindigen, dacht Criquielion. En hij gooide zich met de moed der wanhoop in de eindsprint, waarvan al een uur duidelijk was dat Argentin die zou winnen. Hij verloor met een lengte, en kwam daardoor nog, zoals wielrenners zeggen, 'op de foto'. En alle Walen huilden van ontroering. Hun 'Cricri', 'Claudy' of 'Criq' had toch weer voor spektakel gezorgd.

Als Criquielion gisteren had gewonnen, dan was hij nooit meer op de fiets gestapt. Nu zal hij zijn afscheid als wielrenner nog een half jaar uitstellen. Tenzij de man uit Les Deux Acres, precies op de taalgrens, in september wereldkampioen wordt. Dan voelt hij zich verplicht nog een jaar in de regenboogtrui rond te rijden en - natuurlijk - daarvan de revenuen op te strijken. Anders stopt hij, “want ik ben geen Zoetemelk die tot zijn veertigste doorgaat”. En: “Ik wil niet eindigen als een renner die niet meer kan meekomen.”

Het is geen vernedering te verliezen van Moreno Argentin. De 30-jarige Italiaan reed evenals afgelopen woensdag in de Waalse Pijl oppermachtig en had nu bovendien de steun van Rolf Sorensen, de 26-jarige Deen en leider van het wereldbekerklassement. Tijdens het trainingskamp van de Ariostea-ploeg in februari lag elke dag op de top van een heuvel een prijs van 50.000 lire te wachten voor de renner die als eerste bovenkwam. Renners uit andere ploegen verklaarden de Italianen voor gek. Maar wie hen nu ziet rijden, krijgt een indruk waar ze de kracht vandaan halen.

Langzaam maar zeker nestelt Argentin zich tussen de grootste klassiekerrenners in de historie van de wielersport. De Italiaan won gisteren voor de vierde maal Luik-Bastenaken-Luik. Het was zijn achtste klassiekeroverwinning. slechts illustere renners als Merckx (28), Van Looy en De Vlaeminck (16), Raas (14), Coppi (10), Hinault, Maertens en Kelly (9) zijn succesvoller. Nog twee overwinningen en Argentin heeft zijn beste landgenoot Copppi geevenaard.