NEWYORKS RESTAURANT MET VALSE SPECIALITEITEN; Eten door de jaren heen

Ed Debevic's. 661 Broadway, bij Bond Street. Sandwiches $ 3,85-$ 5,95. Hamburgers $ 4,95-$ 5,75. Entrees (waaronder de specialiteit meatloaf) $ 5,95-$ 7,75 (inbegrepen de saladbar). Geen reserveringen (in het weekend zijn er lange wachttijden). Ma-do 17-24u, vr 17-1u, za 18-1u, zo 16-23u.

De etalages op Lower Broadway tussen Houston Street en Bond Street liggen vol kleren in psychedelische- en Pop Art-motieven, baby-doll jurkjes, Mary Quant kousen en plastic laklaarzen tot over de knie. Wie daar wat zwaarmoedig van wordt, zal zich niet op zijn gemak voelen bij Ed Debevic's, een nieuwe en wonderlijke aanwinst op restaurantgebied.

Van buiten ziet het eruit als een echte 'diner,' binnen krijgt men het gevoel in een 3-D versie van de film Peggy Sue Got Married beland te zijn. Het achterste gedeelte van het etablissement is gewijd aan de jaren zestig en roept ongemakkelijke herinneringen op aan middelbare schoolfeestjes: kralen gordijnen, groenglazen bollen in netten, kaarsen in chiantiflessen, yin-yang symbolen en quasi diepzinnige graffiti op de muur. Het personeel draagt tie-dye en buttons. Onze kelner is nogal familiair. Hij schuift bij ons aan voor het opnemen van onze bestelling, kauwt kauwgom met open mond, en maant ons vanaf de andere kant van de zaal ongeduldig als we niet snel genoeg naar de salad bar gaan. Op ons verzoek geeft hij een schitterende demonstratie van de typische Newyorkse ober met 'attitude', die met pruimemondje en bekakte stem de specialiteiten van de dag voordraagt. De vergelijking met een film is niet toevallig. Richard Melman, de president van de in Chicago gevestigde restaurant-keten 'Lettuce Entertain You Enterprises, Inc' begint bij het opzetten van een nieuwe zaak met een 'storyboard'. Ed Debevic, een dikbuikige vijftiger, wiens favoriete tijdpasseringen bierdrinken en bowlen zijn, bestaat slechts op papier.

Het bedienend personeel is aangenomen na een auditie, waar ze hun vermogen om typetjes uit te beelden moesten demonstreren. Voor de vervaardiging van het decor zijn kunstenaars ingehuurd. De schilder Yon Verwer bijvoorbeeld, vervaardigde de namaakzebrahuid die een hele muur in beslag neemt in de bar, die geinspireerd is op de 'El Morocco'

(een roemruchte club uit de jaren veertig) en op de Wereldtentoonstelling in 1939. Zij was ook verantwoordelijk voor de twee gigantische cocktailglazen die de ruimte domineren en de Mondriaanmotieven achter de bar. Het middengedeelte van het restaurant is ingericht als een luncheeonette uit de jaren vijftig, met formica tafeltjes, chromen lampen, roze en turquoise plastic bekleding, plastic flamingo's, neonreclame, en op de vloer zwart-wit linoleumtegels. De serveersters zijn hier getooid als 'prom queens'

met roze strikken, en Mickey Mouse-oren. Wie naar de wc gaat komt in een atoomschuilkelder terecht, met 'faux-beton' met scheurtjes en blauw fluoriserend licht. Boven de spiegel in de dames is geschreven: 'You are too good for him', meer bemoedigend dan de tekst in de heren: 'No wonder you're going home alone'. Valsigheid alom dus, behalve in het eten. Dat is een ouderwets lekkere, voedzame, zij het wat vette hap, die redelijk geprijsd is. Ik genoot van mijn 'potroast', vlees met puree en worteltjes met een pittige dillesaus. Het einige waarvan ik spijt had was de ice cream soda ($ 2,50), een mierzoete bel ijs met een kers er bovenop, en was waarschijnlijk beter afgeweest met 'the world's smallest hot fudge sundae' voor 49 dollarcent. Na drie kwartier tot een uur wordt de klant duidelijk gemaakt dat het tijd is om op te stappen ('Desnoods gooi ik koffie over u heen'). Dat is ook net het moment dat de meligheid in verveling dreigt over te gaan.