Moreno Argentin kent zijn tekortkomingen

HUY, 18 april - Er is in Italie geen zakelijker wielrenner dan Moreno Argentin. Anders dan zijn meeste landgenoten houdt hij niet van koude drukte en sensatie. Maar de manier waarop hij zijn wedstrijden wint, is vaak uiterst spectaculair. Argentin heeft er bovendien een gewoonte van gemaakt de koersen te winnen die hij wil winnen. Dat zijn er in een seizoen nooit veel, maar ze hebben altijd allure. Gisteren soleerde de dertigjarige Italiaan in winterse omstandigheden op zijn eigen wijze door de Ardense hoogvlakte om voor de tweede achtereenvolgende keer de Waalse Pijl op zijn naam te schrijven.

Hoe indrukwekkend en overtuigend zijn overwinning in Huy ook was, ze viel in feite buiten zijn programma. Argentin had niet eens zijn zinnen gezet op de kleinste Waalse klassieker, maar wilde zich uitsluitend voorbereiden op de grootste, Luik-Bastenaken-Luik, van zondag. Maar toen op 65 kilometer zich een kans voordeed om uit het peloton weg te rijden, liet hij dat niet na. Voor de meesten in de grote groep een wat overmoedige zet van de Italiaan, maar dan kennen ze hem nog steeds niet.

Hagel en wind trotserend probeerden Claude Criquielion, in zijn eentje, Jean-Fran(c,)ois Bernard, Dimitri Konisjev en Claudio Chiappucci wanhopig Argentin in te halen. Maar twee van de vier beklimmingen van de steile Muur van Huy en zelfs een val in een gladde bocht konden de man uit San Dona di Piave, nabij Venetie, niet van een zoveelste zege in een klassieker weerhouden. Ondanks (of misschien dank zij) de overmacht aan achtervolgers bouwde hij zijn voorsprong steeds verder uit; hoeveel moeite de wedstrijdleiding ook deed om hem tegen te werken door hem met name tijdens de achtervolging van de plaatselijke favoriet Criquielion het tijdverschil te onthouden.

Over Argentin wordt in Italie nooit veel ophef gemaakt. Zelfs daar schijnt het liefhebbers te ontgaan dat hij langzaam maar zeker een indrukwekkende erelijst heeft opgebouwd. Hij won driemaal (en achter elkaar) Luik-Bastenaken-Luik, tweemaal de Waalse Pijl, eenmaal de Ronde van Vlaanderen, de Ronde van Lombardije, tweemaal de Italiaanse nationale titel en in 1986 in Colorado Springs de wereldtitel.

Bovendien was hij nog eens een keer tweede (1988) op het wereldkampioenschap en een keer (1987) derde.

Dit jaar had hij graag Parijs-Roubaix gereden en gewonnen, overtuigd van zijn kansen op de kasseien na zijn overwinning vorig jaar in de Ronde van Vlaanderen. Maar zijn sponsor, Ariostea, gebood hem de koninginneklassieker te laten schieten ten faveure van Luik-Bastenaken-Luik. Kennelijk is zijn werkgever ook nog steeds niet overtuigd van zijn kwaliteiten.

Argentin kent als weinig anderen zijn tekortkomingen. Lichamelijk is hij kwetsbaar en geestelijk is hij niet opgewassen tegen de voortdurende spanning van bijvoorbeeld een etappewedstrijd. Hij kiest daarom zorgvuldig zijn programma en bereidt zich gewetensvol voor op de koersen waarvan hij denkt dat hij ze kan winnen. Zo bracht hij in 1986 drie weken in de Rocky Mountains door om zich te prepareren op het wereldkampioenschap in Colorado Springs, dat zich op 2.000 meter afspeelde. Al halverwege de wedstrijd werd toen duidelijk dat Argentin de wereldtitel nauwelijks kon mislopen. Hij verzamelde bovendien alle mogelijke krachten om zich heen en wist zich vooral gesteund door de Duitser Golz (tegenwoordig zijn ploeggenoot) die niet wilde dat zijn ploeggenoot en landgenoot van Argentin, Saronni, won. Zo goed heeft Argentin zijn zaken geregeld.

“Hij is slim”, weet Steven Rooks, “je weet dat hij zal aanvallen als hij vooraan rijdt, maar nooit wanneer.” Maar als hij aanvalt is het overtuigend, zelfs op grote afstand van de finish. Vorig jaar soleerde Argentin in de Ronde van Zwitserland met succes liefst honderd kilometer. In de vijfde etappe van de Tour de France ging hij er op vijftig kilometer van het einde alleen vandoor, en ook toen won hij. Alleen liep hij bij een val een vervelende blessure op, waardoor hij twee dagen later werd gedwongen uit de ronde te stappen. Het werd een van de grootste teleurstellingen van zijn carriere.

Argentin heeft namelijk te laat ontdekt dat hij in de Tour de France successen kan boeken. Niet om een gooi naar de eindzege te doen. Maar etappe-overwinningen en de groene trui van het puntenklassement liggen volgens hem binnen zijn mogelijkheden. Met zijn sponsor kwam hij vorig jaar overeen dat hij de Ronde van Italie niet zou rijden en dat hij zich uitsluitend op de Tour de France zou richten. Een opmerkelijke afspraak, maar kennelijk heeft de tegelfabrikant geen keus. Als Argentin iets in zijn hoofd heeft, zijn er weinigen die dat eruit praten. Aan de andere kant heeft ploegleider Ferretti nog genoeg goede renners voor de Giro: sprinter Baffi, Golz, Sorensen en Ghiotto.

“De Giro is de middelbare school en de Tour is de universiteit”, heeft Argentin eens zijn voorkeur voor de Franse ronde verklaard.

Succes in Frankrijk is een van de laatste pijlen die Argentin nog op zijn boog heeft. Dan gaat hij definitief rentenieren, veronderstellen de Italianen die hem zeggen te kennen. Argentin hoeft namelijk al lang niet meer voor het geld te fietsen. Hij is mede-eigenaar van een houtverwerkingsbedrijf en importeert uit Afrika en Zuid-Amerika, hij heeft een grote manege waar hij regelmatig te vinden is om zich in zijn hobby paardrijden uit te leven en woont in Monaco. Argentin is (bijna) miljonair. Wie hem op de ijskoude hellingen van de Ardennen ziet pedaleren, gelooft er niet in. Maar zondag in Luik-Bastenaken-Luik is hij na zijn demonstratie van gisteren wel weer de grote favoriet.