Fietswiel

Waarom doet de gemeente Amsterdam toch zoveel moeite om het Centraal Station fiets-onvriendelijk te maken? Ruim een jaar lang was het fietspad langs de Prins Hendrikkade gesloten wegens de bouw van een parkeergarage. Aan de auto's werd gedacht, maar fietsers die met gevaar voor eigen leven het station bereikten, konden fluiten naar een parkeerplaatsje. Tegen bruggen, palen en het onderstel van brievenbussen werden metalen platen bevestigd om te voorkomen dat er fietsen aan werden vastgezet, terwijl op niet-vastzetten onvermijdelijk diefstal staat.

Ter compensatie zijn nu fietsenrekken geplaatst op de plaats waar de zwervers huishouden, maar natuurlijk zonder hun een ander onderkomen aan te bieden. Nu liggen de junks dus achter de fietsen, temidden van pis, kots, spuiten en stank. Meestal slapen ze, maar als je ze stoort bij het chinezen, worden ze agressief.

Gistermiddag lagen er geen zwervers bij de fietsen, want voor de ingang van het station hadden zich twee geuniformeerde agenten van de spoorwegpolitie geposteerd. Een veilig gevoel!

Nog fijner was dat mijn fiets die ik 's ochtends, kokhalzend door de stank, met veel moeite tussen andere fietsen had gewurmd en vastgezet, er nog stond. Maar helaas! Het voorwiel was eruit gehaald en door een of andere grapjas met een stevig slot aan hetzelfde rek vastgemaakt als mijn - nu wreed geamputeerde - fiets.

Onder honende opmerkingen van de wandelaars op het Stationsplein sjouwde ik het vreemd ogende rijwiel naar de twee politiemannen. “Nee mevrouw”, zeiden ze gewichtig, “we kunnen dat wiel niet voor u losknippen. Dat is vernieling van eigendom.” “Maar het is mijn eigendom, het is evident mijn wiel!”. “Nee mevrouw, daar kunnen we niet aan beginnen, dan krijgen we weer slechte persberichten.”

Bij de fietsenmaker schafte ik voor 75 gulden een nieuw wiel aan. “Daar koop je bij het station drie fietsen voor”, was zijn zakelijke commentaar.