Aangenaam ruwe songs van The La's

Concert: The La's. Bezetting: Lee Mavers (zang-gitaar), John Power (bas), Neil Mavers (drum), Cammy (gitaar). Gehoord: Paard, Den Haag. Herhaling: 17-4 Effenaar, Eindhoven; 18-4 Tivoli, Utrecht; 19-4 Melkweg, Amsterdam.

Gelukkig zijn er nog vier Engelsen aan wie de moderne tijd geheel voorbij is gegaan. Dat zijn de leden van The La's, een afkorting van lad -volgens zanger Lee Mavers. Afkomstig uit Liverpool, dat ooit, net als Manchester nu, het broeinest was van muzikale ontwikkelingen, spelen ze nummers die vooral die periode als inspiratiebron lijken te hebben: de Liverpoolse Merseybeat.

The La's maken korte melodieuze popsongs met meerstemmige zang in de refreinen en hebben een gitaargeluid alsof George Harrison de tijd van Rubber Soul opnieuw beleeft.

Toen The La's na vier jaar eindelijk hun eerste lp konden maken koos de platenmaatschappij helaas voor een produktie van Steve Lillywhite, bekend van de Simple Minds en U2. De instrumenten zijn opgenomen alsof ze op een nauwkeurig perspectivische tekening staan. Alles op zijn eigen plaats en perfect te horen, maar te netjes voor het soort muziek.

Bij concerten zijn zulke bemoeials niet in de buurt, dus klonk de band gisteravond aangenaam ruw. Opvallend was hoe drummer Neil Mavers zijn best deed geen afgesleten rockritmes te spelen. Op zijn opgevoerde kinderdrumstel verzorgde hij het slepende element van de muziek, terwijl broer Lee lodderig kijkend zijn scherp gearticuleerde zang liet horen en gitarist Cammy de kronkelige loopjes speelde over Mavers akoustische basis. De vier hielden zich erg rustig op het podium.

Behalve de bassist die gelukzalig om zich heen keek als hij de tweede stem zong, hebben The La's weinig uitstraling. Het zijn hun ongecompliceerde, vrolijke liedjes die de groep haar charme geven en de toeschouwers ondanks het ontbreken van lichtshow en podiumvertoon, tevreden achterlieten.