Strak geensceneerde Neoptolemos van Fact; Twee rivalen in avondkleding

Voorstelling: Neoptolemos door F act. Tekst en regie: Koos Terpstra; decor en kostuums: Manda Bakker; spel: Philippe Ceulemans en Oda Spelbos. Gezien: 13-4 Bonheur, Rotterdam. Aldaar t-m 20-4, daarna elders t-m 18-5.

Tijdens de voorstelling Neoptolemos zweeft een rood-wit geschilderd vliegtuig boven de speelvloer. De reden daarvan is ondoorzichtig, maar intrigerend is het wel. Het decor van Manda Bakker bevat verder geen overbodige attributen; het toneelbeeld is zwart en wit en kaal.

De sobere vormgeving sluit aan bij de tekst van het stuk die voornamelijk bestaat uit staccato-achtige zinnen en bij de strakke, ingehouden enscenering waarin dikwijls veelbetekenend wordt gezwegen.

Koos Terpstra, die een paar jaar geleden Andromache, het derde deel van zijn Andromache trilogie, schreef en regisseerde en nu met Neoptolemos het tweede deel afrondde en bij F act ensceneerde, heeft op basis van mythologische gegevens een modern treurspel gemaakt waarin het gebrek aan communicatie en de misleidende kracht van woorden de belangrijkste bron van verdriet en ergernis lijken te zijn.

Neem Andromache (Oda Spelbos): ze zwijgt liever dan dat ze praat. Wat valt er nog te zeggen na alle klappen die ze heeft geincasseerd. In korte tijd werd ze van koningin tot slavin: tijdens de oorlog tegen Troje verloor ze haar man Hektor, haar zoontje is vermoord en tot overmaat van ramp nam Neoptolemos, de zoon van Achilles, haar na de overwinning op Troje als oorlogsbuit mee naar huis. Nu zint ze op wraak. Ze zal niet rusten voordat ze de moordenaar van haar kind heeft gevonden.

Oda Spelbos verbergt de getormenteerde gemoedstoestand achter een koel en onbewogen uiterlijk.

Neoptolemos (Philippe Ceulemans) krijgt geen vat op haar en dat maakt hem driftig. “Waar zit het eigenlijk, jouw leven” vraagt hij en hij geeft zelf meteen het antwoord: “Jij bent dood, dooier dan je mij ooit kunt maken.” Nog houdt hij zich kalm, maar even later barst hij los, hij raast en tiert en zijn hoofd wordt roder en roder. Philippe Ceulemans speelt zijn rol met energie en overtuigingskracht - een acteur om in het oog te houden.

Na een ontploffing volgt stilte en zo eindigt het stuk aan een gedekte tafel, in avondkleding schuiven de rivalen aan. De oorlog tussen de twee lijkt voorbij. Wat we zagen was ellende en rotzooi, maar echte beroering heeft het niet gewekt.