Golfer Woosnam slaat bal bewust publiek in en wint

AUGUSTA, 15 april - Op de veertiende tee bij de US Masters schreeuwde een Amerikaanse toeschouwer tegen de Britse golfer Ian Woosnam: “Dit is geen kustbaan.

Dit is Augusta.” Diens medespeler, Tom Watson - altijd een gentleman - fluisterde tegen Woosnam dat hij dit soort botte toeschouwers altijd de mond snoert door ze te bedanken. Woosnam sloeg een snoeiharde en kaarsrechte drive, keerde zich om en zei luid tegen de toeschouwer: “Dank u zeer.” Maar het beste citaat van de dag kwam van een jonge serveerster in het pannekoekenrestaurant tegenover de ingang van de golfclub die in zwaar Georgiaans knauwde: “God, iedereen hier heeft een accent, behalve ik!”

Woosnam overwon door zijn actie op de veertiende niet alleen het publiek maar ook een dicht veld belagers dat dankzij een zeldzaam makkelijke Augusta National Golf Club agressief kon aanvallen. Woosnam speelde de laatste ronde par en dat was voldoende om Tom Watson, Jose Maria Olazabal, Lanny Wadkins, Ben Crenshaw, Steve Pate en heel even zelfs Jodie Mudd en Nick Faldo van het lijf te houden.

Op de achttiende hole werd het verschil tussen Woosnam en zijn tegenstanders duidelijk. Olazabal sloeg met een driver hard en recht maar de bal belandde in de fairway-bunker. Dat kwam hem op een bogey te staan. Watson nam een houten drie maar joeg de bal rechts de bossen in. Hij had drie slagen nodig om op de green te komen. Woosnam nam eem beslissing die kenmerkend was voor zijn agressieve, winnen-is-alles stijl. Hij sloeg de bal met zijn driver opzettelijk kaarsrecht, voor de bunker langs, het publiek in. Op die manier, zo legde hij later uit, omzeilde hij alle bunkers.

Hij was de enige van de drie koplopers die een par haalde op de achttiende en zo won hij de 25ste Masters. Het was de eerste major voor de 31-jarige Woosnam. De Masters is nu vier keer achter elkaar door een buitenlander gewonnen - gezien de commentaren op de baan en van de sportpers begint dat steeds meer op de zenuwen van de Amerikanen te werken.

De omstandigheden waren vier dagen lang ideaal voor goede scores: weinig wind, niet te warm, af en toe een buitje om de greens zacht te houden. Records sneuvelden bij bosjes. Totaal 34 spelers eindigden onder par over vier rondjes. Er werden 37 eagles gescoord, tegen 26 in 1983, het laatste record. Woosnam's totaalscore van 277 was niet een record (dat was 271, behaald door Nicklaus in 1965 en Floyd in 1976), maar goed genoeg. Olazabal was op de eerste negen een bedreiging voor hem, viel drie slagen terug na bogeys op 8, 9 en 10, en knokte zich weer in de race met birdies op 13, 14 en 15. De 25-jarige Spanjaard, die na de wedstrijd een uiterst plezierig mens is met een goed gevoel voor humor, lijkt een toekomstige winnaar. “Ik heb geleerd dat je op deze baan geduldig moet zijn. Je kunt drie bogeys maken en toch nog winnen”, zei hij na afloop.

De 41-jarige Watson, favoriet van het publiek, leek verloren op de 12de, toen hij zijn afslag in het water sloeg. 'Darnit' was zijn kuise vloek. Maar de twee slagen die hij op die hole verloor verdiende hij weer terug met een eagle op 13. Dat deed hij op de vijftiende weer, sensationeel. Watson heeft nog maar zelden last van de zenuwen bij korte putts, iets wat hem sinds 1984 van overwinningen heeft weerhouden. Nick Faldo weet zijn slechte score (6 onder, 282 slagen over vier rondes) aan zijn korte werk, niet aan stress of gebrek aan wedstrijdroutine. Hij verraste iedereen op de 16de green. Zijn putt moest een halve cirkel langs om de hole te bereiken. Toen de bal tergend langzaam van de heuvel afrolde begon hij naast de bal lopen en en met zijn putter veegbewegingen te maken, als een curlingspeler. Het was een zeldzaam ontspannen moment van de sfinx, en misschien wel het teken dat hij zichzelf op dat moment niet langer als kanshebber beschouwde.

    • Michiel Bicker Caarten